Jean-Paul VAN POPPEL (1962, Nederland)
Jean-Paul is de beste wegsprinter die we in Nederland hebben gehad. Qua snelheid zal Jeroen Blijlevens niet veel voor hem onder hebben gedaan, maar Van Poppel had veel meer killersinstinct en was mentaal veel minder kwetsbaar dan de kleine Brabander. Zijn wapen heeft hij vooral uitgespeeld in het rondewerk. Negen etappes in de Tour, negen in de Vuelta en vier in de Giro. En dan nog vele sprintzeges in kleine rittenkoersen. Hij heeft er zelfs een gewonnen. Dat was de Ster van Bessèges in 1994. In het eendagswerk was hij minder succesvol. De Scheldeprijs en Veenendaal-Veenendaal staan op zijn palmares, maar een klassieker ontbreekt. Gent-Wevelgem had zeker binnen zijn mogelijkheden gelegen, maar dan moet je een beetje geluk hebben, want niet iedere G-W eindigt in een massaspurt. Zijn grootste succes is ongetwijfeld het winnen van het puntenklassement in de Tour de France van 1987 geweest. Hij reed toen in de Superconfex-ploeg van Jan Raas en die was geheel om hem heen gebouwd. Een klassementsrenner had Raas niet, maar wel tempobeulen als Maarten Ducrot, Gert Jakobs, Jelle Nijdam, Ludo Peeters en Gerrit Solleveld. Of die het ook zo leuk vonden om iedere dag als een menselijke trein te fungeren, betwijfel ik, want het waren renners die zelf ook wel iets konden. Na zijn carrière ging Van Poppel zich met coaching bezighouden. Hij was vooral actief in het vrouwenpeloton en hij werd er verliefd op Mirjam Melchers met wie hij nog maar kort geleden trouwde. En om nog even in de familiesfeer te blijven, zoon Boy werd in februari wereldkampioen bij de junioren in het veldrijden. De Poppeltjes blijven in het nieuws. (Foto: © Cor Vos)
Wat staat er nog meer in het geboorteregister?
Lees meer...
Ik kan me die Tour van 1965 nog heel goed herinneren. Jacques Anquetil die ‘m al vijf keer gewonnen had was niet van de partij en Raymond Poulidor was daarom huizenhoog favoriet. En wat heel bijzonder was, Nederland had dat jaar vier kopmannen in de strijd. Althans in mijn eigen optiek en die van sommige kranten. Jan Janssen werd als kopman van de Pelforth-ploeg grote kansen toegedicht, ondanks het feit dat hij een paar dagen voor de start bij een keuring te horen kreeg dat hij een ernstige hartkwaal had en verder fietsen zeer onverstandig zou zijn. Die arts had nog nooit het hart van een topwielrenner onderzocht en die schrok zich te pletter van het paardenhart van Jan. Ook Arie den Hartog, Cees Haast en de debuterende Peter Post werden in staat geacht een hoge klassering te bereiken. Janssen was de enige die aan de verwachtingen voldeed met een negende plaats in het eindklassement. De andere drie vielen roemloos uit. En ook Poupou redde het niet, want er was plots een nieuwe ster aan het firmament verschenen. Een pas 22-jarige Italiaan. Hij maakte deel uit van de Italiaanse Salvarini-ploeg met daarin mannen als Vittorio Adorni en Arnaldo Pambianco. Maar al in de derde etappe van Roubaix naar Rouen zegevierde Felice Gimondi en hij pakte de gele trui. Ze wisten wel wie hij was, want een jaar eerder had hij de Tour de l’Avenir gewonnen. Door slim te koersen sprokkelde hij nog wat tijdwinst bij elkaar en in de bergen hield hij stand en hij won ook nog de klimtijdrit in de buurt van Aix les Bains voor Poulidor en Pingeon. Zo won hij de Tour van 1965 en ook nog drie keer de Giro en een keer de Vuelta. Hij won ook zes klassiekers en hij was wereldkampioen, alsmede een aimabel mens. Na zijn carrière werd hij een gefortuneerd zakenman en hij is al jaren ambassadeur van het vermaarde fietsenmerk Bianchi. Daar heeft hij bijna zijn hele carrière op gereden, behalve in het jaar van zijn grootste overwinning. De materiaalsponsor van Salvarini was namelijk het merk Fiorenzo Magni. Gimondi wordt nog regelmatig geïnterviewd en dan staat er altijd in dat hij het prototype is van een gentleman. Een heer van stand, want hij woont net als Heer Bommel in een kasteel. Niet in Rommeldam, maar in Bergamo. (Foto: archief Wim van Eyle)
De introductie van Wieler Magazine heeft vanavond een leuke aanvulling gekregen. Het nieuwe blad zal co-sponsor worden van de Nederlandse Pro Continentalploeg Skil-Shimano. Het logo van WM zal op een opvallende plaats op de broeken van de renners worden geplaatst. En als Tjallingii, Vierhouten en die andere kleppers van deze sympathieke ploeg net zo goed en aanvallend rijden als dit seizoen, dan is WM in no-time een begrip in wielerland.
In de periode dat deze coureur actief was, kwamen Italiaanse renners nauwelijks hun land uit. Er was in Italië genoeg te verdienen. Pas door het instellen van allerlei internationale klassementen – zoals de wereldbeker – werden de Italianen, en ook de Spanjaarden, gedwongen over de grens te gaan. De vandaag 66 jaar wordende Guido De Rosso – betekent gewoon De Rooij - was geen uitzondering. Zijn palmares vermeldt een hele waslijst met overwinningen en ereplaatsen in Italiaanse koersen. Hij was wel de eerste winnaar van de Tour de l’Avenir, een wedstrijd die in 1961 door de organisatie van de Tour de France voor het eerst werd gehouden. Jonge amateurs en onafhankelijken kregen de kans om in een soort verkorte Tour ervaring op te doen in het grote werk. Beide rondes werden parallel verreden. De toekomstronde begon altijd een week later dan de echte Tour. De resterende etappes werden op dezelfde dag verreden als die van de grote Tour, maar waren meestal korter. Het publiek in de finishplaatsen zag dan twee aankomsten. Toen daar later ook nog de Tour Féminin aan werd toegevoegd werd het een beetje teveel van het goede en kregen de drie evenementen een eigen plaats op de wielerkalender. De Rosso was dus lang geleden de eerste winnaar voor de Spanjaard Gabica en de Belg Van d’Huynslager. Jan Janssen werd negende. Guido De Rosso was vooral een sterke klimmer die zijn successen dan ook voornamelijk bergop heeft behaald. Hij won ook de Ronde van Romandië en hij was een keer derde en een keer vierde in de Giro. In de Tour van 1965 werd hij zevende. Meer zat er niet in, want hij was slechts knecht van Gianni Motta en die werd derde. De Rosso bleef tot 1969 fietsen maar de laatste jaren zaten er geen successen meer in.
toekomstmogelijkheden. Hij had veel talent en vooral een scherp eindschot. Hij had een contract bij Wiel’s Groene Leeuw, zo’n echte Vlaamse ploeg vol met kasseienvreters. Het Belgische wielrennen werd in die tijd beheerst door één man en die heette Rik Van Looy. Die was al twee keer wereldkampioen geweest toen in 1963 de Belgische ploeg voor het WK in eigen land werd samengesteld. Rik II wilde per se een derde titel binnenhalen en de WK-ploeg bestond dan ook grotendeels uit slaafse types uit zijn eigen Flandria-formatie, aangevuld met coureurs uit andere ploegen. Er werden harde afspraken gemaakt en iedereen zou zich volledig in dienst stellen van de Keizer van Herenthals. Ondanks het loodzware parcours ging er uiteindelijk toch een grote groep op de streep af en Van Looy had als razendsnelle finisher de beste papieren. Maar door allerlei gebeurtenissen maakte Rik II een idiote manoeuvre waardoor het een chaotische sprint werd, waar Beheyt toevallig als winnaar uit kwam. Van Looy sprak van verraad en Beheyt had zijn eigen lezing. De enig juiste beslissing had diskwalificatie van de twee moeten zijn, maar dat durfde de jury niet aan. De Vlaamse wielerwereld verdeelde zich in twee kampen, één voor en één tegen Van Looy en de discussie heeft jaren geduurd. Beheyt heeft niet veel vreugde aan zijn wereldtitel beleefd, want Van Looy maakte hem het leven zuur, overal waar hij aan de start verscheen. Drie jaar later hield de Belg het voor gezien en hij stopte al op 26-jarige leeftijd met de wielersport. De vloek van de regenboogtrui, Benoni Beheyt uit Zwijnaarde kan er over meepraten.
Tijdens het congres van de UCI, dat in het afgelopen weekeinde in Salzburg is gehouden, is besloten dat een nieuwe grote Nederlandse wedstrijd wordt opgenomen in de internationale wielerkalender 2007. Het is de Ronde van het Groene Hart, te verrijden op zondag 25 maart 2007. De organisatie van de koers, die de 1.1 status heeft gekregen, is in handen van de stichting Ronde van het Groene Hart onder voorzitterschap van voormalig ANWB-directeur Paul Nouwen. Herman Brinkhoff, bekend van zijn bemoeienissen met Eneco Tour Benelux, zal als koersdirecteur optreden.