“Vandaag precies 44 jaar geleden won de Reus van Goirle, ofwel
Huub Zilverberg de zevende etappe van Quimper naar Saint Nazaire voor Bas Maliepaard uit Willemstad. In 1996 keek hij in Wieler Revue op die overwinning terug: ‘Het was een lange vlakke rit in Bretagne. Er werd de hele dag ontzettend hard gereden. Toen ik mij weer voorin meldde, nadat ik Manten Desmet na een lekke band had teruggebracht, bereikten we het aankomstcircuit. In het gedrang om de goede posities ontstond er een valpartij. Ik kon nog net langs die kluwen van benen en fietsen manoeuvreren en ik ontdekte tot mijn verrassing dat ik met een man of vijftien op kop zat. Er kwam een motor langs en Bas Maliepaard sprong daar direct achteraan. We haalden hem terug, maar even later ging hij er weer vandoor. In mijn eentje sprong ik naar hem toe en ik realiseerde me meteen dat Bas in de sprint veel rapper was. Dan maar een gok gewaagd, dacht ik en ik ging op vierhonderd meter van de finish voluit de sprint aan. Zo’n lange machtsprint op hoop van bzegen en gelukkig had Bas daar niet van terug.’
Tot morgen!”
Jan Houterman
“Vandaag precies 43 jaar geleden won Jan Janssen in zijn debuutjaar de zevende etappe van Angers naar Limoges. Dat was op zich een wonder omdat de gebrilde Nootdorper die ochtend naar het plein in Angers reed waar de vorige dag de etappe was geëindigd. De start was echter ergens anders. ‘Ils sont déjà partis’, riepen de laatste toeschouwers. Met ploegmaat Dick Enthoven moest hij ruim tachtig kilometers vol in de beugel om het peloton te achterhalen. Met bezwete koppen sloten ze aan en Jan was fantastisch gerodeerd voor de finale die door Rik Van Looy werd ingeleid. De Belg ging er vandoor, maar een Van Looy laten ze niet lopen. Het groepje werd teruggehaald en toen knalde Janssen er uit. Met slechts enkele tientallen meters voorsprong denderde hij het atletiekstadion van Limoges binnen en hij won zijn eerste Tourrit. Drie dagen later kreeg hij in een afdaling een klapband en dat resulteerde in een heupfractuur. 
Wagtmans de derde etappe van Straatsburg naar Nancy en in 1976 was het Hennie Kuiper die de vierde etappe won die van de mondaine badplaats Le Touquet Plage naar het Belgische Bornem voerde. Vooral de zege van Wagtmans (op de foto geïnterviewd door Fred Racké) was opmerkelijk, want de Brabander was als knecht gecontracteerd door de Molteni-ploeg van Eddy Merckx. Dat betekende weliswaar een goed inkomen, maar tevens het kaltstellen van de eigen ambities. De door hem gewonnen rit eindigde in Nancy echter op een assepiste een paardenbaan bedekt met koolas en dat betekent weinig grip voor de smalle racebandjes. Daar was de behendige Wagtmans heer en meester omdat hij geen angst kende. Hij kwam als eerste de baan op en hij klopte gedecideerd de tien medevluchters net voor Barry Hoban die er op het gebied van durven ook wat van kon. Op diezelfde dag werd de Britse tijdritspecialist Christopher Boardman drie jaar. De latere werelduurrecordhouder zou in de Tour drie maal in een tijdrit zegevieren. Ook de Italiaan Pietro Guerra (1943) is op die dag jarig en zijn belangrijkste wapenfeit als wielrenner is een etappeoverwinning in 1971.
weer van de eerste rit, maar nu het eerste deel. Dat was geheel op Belgische bodem van Charleroi naar Molenbeek. Die rit stond op het verlanglijstje van de grote Eddy Merckx. Racing White Daring Molenbeek was de favoriete voetbalclub van De Kannibaal en als geboren Brusselaar (Molenbeek is een deelgemeente van Brussel) wilde de grote Eddy daar triomferen. Het liep anders. Merckx kwam voorop met enkele renners onder wie Priem en niemand twijfelde aan zijn winstkansen. Maar de Belgische god werd gehinderd door een verkeerd opgestelde politieman en Cees Priem reageerde attent en doeltreffend.
“Vandaag precies 41 jaar geleden won de Arnhemse coureur Cees van Espen (1938) het eerste deel van de vijfde etappe Saint Brieuc–Chateaulin. De Tedlevizier-renner zat in een kleine kopgroep waarvan ook zijn ploeggenoot Cees van Dongen deel uitmaakte. Om beurten demarreerden de twee net zo lang tot Van Espen weg was. Om het succes compleet te maken worn Van Dongen de sprint van de rest van de kopgroep en Pellenaars stak die avond een extra dikke sigaar op. Van Espen reed die Tour overigens niet uit. Door een ernstige val in de achtste etappe en de extreme hitte gaf hij in de elfde rit op. Op dezelfde dag dat Van Espen zijn beste prestatie leverde stond in het Amerikaanse plaatsje Lakewood een taart met vier kaarsjes op tafel voor de kleine Gregory LeMond, die op dat moment geen idee had wat de Tour de France was, de superrondrit die hij drie keer op zijn naam zou schrijven.
Oplettende bezoekers van mijn weblog zal het zijn opgevallen dat ik de laatste weken wat weinig actuele informatie heb gepubliceerd. Dat komt omdat ik bezig ben te verhuizen. Dat is een hele operatie die veel tijd vergt. Bovendien moet het werk doorgaan, want klanten hebben wel begrip voor de situatie maar niet altijd de mogelijkheid om projecten ter wille van mij uit te stellen. Aanstaande donderdag staat de verhuiswagen voor en de dag erna wordt alles in de nieuwe woning geplaatst en geïnstalleerd. Alles is bijna ingepakt, ook mijn archief. Ik ben daardoor nu zo onthand dat ik heb besloten even een weekje uit de lucht te gaan. Voor het begin van de Tour de France ben ik er weer en ik zal jullie om te beginnen aantonen dat het misschien helemaal niet zo zeker is dat het dit jaar tussen Basso en Ullrich gaat. De geschiedenis bewijst dat.
en weldoordacht bezig met een fantastische carrière. Hij heeft het nooit cadeau gekregen en er daarom altijd keihard voor gewerkt. Een erelijst ter lengte van de Eiffeltoren. Een trainingsbeest en dat kon je in zijn actieve tijd aan die kop zien. Alsof hij van zijn épouse niet te eten kreeg. Maar het medelijden was gauw over als je naar die ogen keek. De ambitie knalde er uit. Hij heeft alles uit zijn carrière gehaald wat er in zat, al zal hij het daar zelf niet mee eens zijn. Hij had zo graag nog Parijs-Roubaix aan zijn erelijst toegevoegd, maar dat zat er niet in. Op 
Hoe komt het toch dat niet ieder talent bij Rabobank uit de verf komt en wordt afgedankt. Een man als Patrick Lefevere, de grote baas van QuickStep is daar alert op. Hij pikte – na een goed woordje van Jacques Hanegraaf - eerst Addy Engels op en later Steven de Jongh en Remmert Wielenga. Remmert is nog steeds een vraagteken, maar Addy en Steven zijn inmiddels gevestigde waarden geworden in de zo succesvolle Belgisch/Italiaanse formatie. Addy is geen winnaar, maar wel een uitgesproken ronderenner die met name in de Giro al het een en ander heeft laten zien. Dit jaar miste hij op een haar na een etappezege. En een overwinning staat boven aan zijn verlanglijstje, want de teller van de geboren Drent staat bij de profs nog op nul. Ik denk dat daar dit jaar verandering in komt. (© Cor Vos)