De Kubus van Heymans
Wij, mijn vriend Willem en ik, geloofden heilig in de vooruitgang. Met een HBS- diploma in onze achterzak was de verovering van de wereld en de rest van het leven nog maar een kwestie van tijd. En wat schriftelijke cursussen!
Alles valt te leren. Waar een wil is, is een weg. Ons nieuwe credo in twee zinnen samengebald. Voor alle zekerheid begonnen we met de schriftelijke cursus Praktijkdiploma Boekhouden bij ‘de paters van Culemborg’. Een instituut dat denkelijk in de loop der woelige jaren van ontkerkelijking ten onder is gegaan in een of ander imperium met hartelijke leraren. Nu is boekhouden natuurlijk wel de eerste keiharde confrontatie met het echte leven: credit, maar vooral debet. Groen en rood, zonder oranje tussenweg.
In ons denken was er inmiddels ook geen tussenweg meer. Wielrennen, de heroïek van de velo en de course moest voortaan het tegenwicht voor al die geestelijke en intellectuele arbeid worden. Mens sana in corpore sano. Zoals gezegd, wij geloofden in de vooruitgang. En niet zo zuinig ook. Uit de serie ‘Ken uw sport’ werd fluks de uitgave wielersport aangeschaft. Dr. P. van Dijk, voorzitter der KNWU, had het voorwoord voor zijn rekening genomen. Welk grotere autoriteit mocht je verwachten. Uitgeverij F.W. Duwaer en Zonen ging waarlijk niet over een nacht ijs. Maar daar reken je ook op als in dezelfde serie de versies ‘Onder water zwemmen’ en ‘Roulette’ het licht al hebben gezien.
Maar onze volgende stap was echt veel gigantischer: een heuse schriftelijke cursus. Iemand uit Bergen op Zoom - zijn naam is me helaas ontschoten - had zijn vingers blauw getikt op de schriftelijke leergang wielrennen. Heel serieus was de zaak aangepakt trouwens. De eerste les gaf van meet af aan alle vertrouwen. Een enveloppe met een heel pak gestencilde vellen papier.
Les 1 ging over psychologie. Ik zweer het! We snapten er geen bal van; een cursus wielrennen en over de fiets werd met geen woord gerept. De verschillende menselijke typologieën, karakterkunde en wàt weet ik nog al niet meer, werd uitgebreid behandeld. Voor de eigenhandig, wat stuntelig getekende Kubus van Heymans - met de acht temperamentstypen - was een ...
kop, piercings en zwart lederen kleding ziet hij er vervaarlijk uit, maar als je je concentreert op dat vrolijke hoofd dan kom al snel tot de conclusie dat er geen centje kwaad bij zit. Hij kon ontzettend hard fietsen en daarmee werd hij de ideale gangmaker voor sprinter Jean-Paul van Poppel. Die won dankzij Gert heel veel, maar Gert zelf won af en toe een keer. Zo zit het wielerleven in elkaar. Na zijn carrière zit Gert in het entertainment. Wat hij precies doet en of hij daar succes mee heeft, weet ik niet, maar ik gun het hem wel. Laat eens wat van je horen, Gert? (© Cor Vos)
In 1955 werd hij volgens de tekst in het boek De Ronde van Noord-Holland van Rob Kat ‘in het pak’ gedaan door twee Belgen en daarom moest en zou hij het jaar daarop wraak hebben. Dat lukte en Jan Rol won in de Zaanse Kepplerstraat de sprint van een kopgroep van negen man. De Alkmaarder was in die jaren een sterke amateur die in zijn carrière drie amateurklassiekers won. De laatste was in 1961 en dat was de Ster van Zwolle. Hij was als onafhankelijke in de amateurkoersen teruggekeerd na een mislukt profavontuur. Na zijn carrière begon hij een racespeciaalzaak in Alkmaar.
1 mei 1981 – 1 mei 2006: het lijkt een hele tijd, maar voor mij is hij omgevlogen. Exact 25 jaar geleden meldde ik mij in Epe boven het voormalige postkantoor, waar oprichter-uitgever-hoofdredacteur Bert Hulleman de scepter zwaaide over Wieler Revue. Hulleman had in juni 1977 het lef om een wielerblaadje op te starten en met veel vallen & opstaan had hij 1981 gehaald. Mijn eerste bijdrage als freelancer dateerde van een jaar eerder, een drieluik over mijn idool Fausto Coppi, met foto’s uit het archief van de legendarische Evert van Mokum. Maar omdat ik toen nog ... 