ad ad ad ad

Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog


Soms zet het toeval zomaar een stel namen op een rijtje met overeenkomsten waar niemand vooraf bij stil stond. Zoals recent op het Slogblog. Daar lazen we de verhalen van een drietal zeer getalenteerde wielrenners die hun grote talent niet wisten te verzilveren bij de profs.

André Gevers (foto 1) was er een van (geboren in 1952). Over de oorzaak steekt hij de hand nadrukkelijk in eigen boezem. De opmerking ‘Ik miste de instelling van een prof,’ vertelt veel. Wie iets dieper wil graven komt ook nog iets anders tegen.

Net als bij Jos Lammertink (van 1958) en Frits van Bindsbergen (van 1960) lees je niets over een ploegleider die iets bijdroeg. Zo bleven de resultaten van deze jongens bij de amateurs in schril contrast met wat ze bij de profs presteerden.

Van deze renners trok Frits (foto 3) het snelst zijn conclusies. Na drie jaar prof hield hij het voor gezien. André hield het langer vol, de laatste jaren vooral bij aggenebbish ploegjes.

Bij vergissing ook nog bij een verkeerde sponsor - Jehova getuigen en de seksindustrie slapen niet prettig op een kussen. Toen André begreep waar Pretty City zijn geld mee verdiende, leverde hij zijn contract in.

Het meest dramatisch is misschien nog wel het verhaal van Jos Lammertink (foto 2). Als groot talent zou hij zijn entree maken bij de ploeg van Peter Post.

Op het laatste moment koos Post voor Zoetemelk en begon Jos een Odyssee langs allerlei ploegjes. Grondtoon daarin was vaak een soort baldadige sfeer waarin de een de ander in fout gedrag probeerde te overtreffen.

Uiteindelijk reed hij ook nog bij Post toen die Panasonic had gestrikt als geldschieter. Jos deed een paar mooie dingen, maar het haalde het niet bij wat hij als jonge amateur allemaal kon.

Goed beschouwd ligt de ziekte van Pfeiffer en de manier waar daarmee is omgesprongen aan de basis van die teloorgang. Medici en topsport zijn lang een ongezonde combinatie geweest.

Toen Jos uiteindelijk stopte, bleek hij andermaal een talent, maar in het ontwikkelen van fysieke narigheid. Tenslotte is er die voortschrijdende spierziekte bijgekomen. De man is een schim van hoe sterk hij vroeger was.

Gelukkig verkeert Jos nog graag en regelmatig onder oud-wielrenners. Wanneer die fietsen, bestuurt hij de auto met materiaal en versnaperingen. Op het terras komen dan al snel de mooie verhalen uit de jonge(ns) jaren.
... Lees meer
Door Joep Scholten, 27 augustus 2016 14:00

Voor de zestigste maal …

Gerrit Voorting, Gijs Pauw,
Schalk Verhoef, Kees Koot,
Rik Van Looy, Daan de Groot,
Krijn Post en Jan la Grouw.

Henk Benjamins, Jan Buis,
Jan Janssen, Fons van Katwijk,
Hein van Breenen, Jan Hordijk,
Henk Nijdam en Piet Kuijs.

Harry Ehlen, Rink Cornelisse,
Cees Lute, Lex van Kreuningen,
Jan Raas, Adri van Houwelingen,
Daan Holst en Ben Teunisse.

Mooie namen uit het roemrijke verleden
van Utrechts Mooiste, die dit weekend,
bij de wielerliefhebbers zeker bekend,
voor de zestigste maal wordt verreden.

© Nol van ’t Wiel
... Lees meer
Door Nol van 't Wiel, 27 augustus 2016 12:00

Toen hij in 1936 zijn eerste Tour won was hij nog maar 25 jaar en drie jaar later 28 toen hij zijn tweede Touroverwinning behaalde.

Die tweede had al in 1937 behaald kunnen zijn, maar door allerlei chauvinistische manipulaties van de Franse inrichters, die liever een landgenoot (Roger Lapébie) zagen winnen, ging Maes met de hele Belgische ploeg voortijdig naar huis.

Het was inderdaad schandalig wat daar gebeurde. De Tour van 1937 zou gaan tussen het Italiaanse wonderkind Gino Bartali en de slimme rekenmeester Peer Maes. Toen Bartali door een val in de Alpen moest opgeven, leek de weg geplaveid voor de tweede Tourzege van de Belg.

Maar dat was buiten de jury en de Franse supporters langs de weg gerekend. De jury keek de andere kant op toen Lapébie zich bij de beklimming van de Télégraphe zich aan een auto naar boven liet slepen.

Op de Tourmalet was het nog erger, toen – als was het georganiseerd – Franse supporters Lapébie in een soort estafette naar boven duwden tot in het wiel van Sylvère Maes, die dacht definitief met zijn Franse concurrent te hebben afgerekend.

De Belg maakte met geschreeuw richting jurywagen duidelijk dat dit niet kon, maar de jury greep niet in. Wel na afloop van de etappe met een tijdstraf van anderhalve minuut voor de Fransman, terwijl die misschien wel een voordeel had gehad dat tiem maal groter was.

Het publiek greep het misbaar van Maes vervolgens aan om hem uit te schelden, te bespugen en met stenen te bekogelen. Er zijn zelfs supporters geweest die peperbusjes hebben meegenomen om de bijtende specerij in zijn gezicht en dus in zijn ogen te gooien.

Een paar dagen later reed Maes lek en een ploeggenoot stond zijn wiel af. Een normale en geoorloofde handeling, maar de jury gaf Maes direct een tijdstraf van vijftien seconden. Maes pikte het en ging met zijn voltallige ploeg in de achtervolging naar de kopgroep waar Lapébie virtueel in het geel reed.

Toen Lepe Peer dacht dat hij alles aan tegenwerking had gehad wat maar mogelijk was, werd zonder reden een slagboom voor zijn neus gesloten toen hij de kopgroep bijna te pakken had. Hij klom over de slagboom en vervolgde woedend zijn weg.

Toen hij de kopgroep wederom in zicht had, grepen de Franse toeschouwers weer in. Hij werd van alle kanten fysiek belaagd en ook zijn ploeggenoten moesten het ontgelden.

Dat was de druppel die de emmer deed overlopen en op een sein van Peer stapte de gehele Belgische ploeg af. De ploegleider meldde zijn renners af en de ploeg ging linea recta naar huis.

Zo won de toen 26-jarige Roger Lapébie op een schandalige manier de Tour de France van 1937.

In 1939 had Sylvère Maes eigenlijk maar één grote concurrent en dat was wederom de Italiaan Gino Bartali. Die had op indrukwekkende wijze de Tour van 1938 gewonnen, maar een jaar later was Maes de sterkste.

Daarom is het best verantwoord te stellen dat de Belg de Tour nog enkele malen had kunnen winnen als er tussen 1940 en 1947 door de Tweede Wereldoorlog geen langdurige onderbreking was geweest.

Peer was een echte ronderenner die zijn krachten goed kon verdelen en zich zelden liet verrrassen. Na de Tweede Wereldoorlog koerste hij nog enkele jaren, maar grote successen waren er niet meer bij.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 27 augustus 2016 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BALDINGER, Dirk (1971, Duitsland)
BOLS, Jan (1944, Nederland)
CALABRIA, Fabio (1987, Australië)
DEKUYSSCHER, Kamiel (1916, † 08.04.1988, België)
GAIA, Michele (1985, Italië)
GREEF, Robbert de (1991, Nederland)
HARINGS, Patrick (1973, Nederland)
HIDDES, Joop (1910, † 00.00.1946, Nederland)
JONGEJAN, Arie (1938, Nederland)
KLABINSKI, Edouard (1920, † 04.03.1997, Polen)
LE GAC, Olivier (1993, Frankrijk)
LIEVERTS, Ruud (1960, Nederland)
MAISTO, Massimiliano (1980, Italië)
MONIER, Damien (1982, Frankrijk)
POILVET, Benoît (1976, Frankrijk)
RENTMEESTER, Piet (1938, Nederland)
ROBIN, Jean-Cyril (1969, Frankrijk)
SCHEPERS, Alfons (1907, † 01.12.1984, België)
SELS, Edward (1941, België)
STEURS, Karen (1979, België)
USOV, Alexandre (1977, Wit Rusland)
WIERSMA, Frits (1894, † 13.01.1984, Nederland)
ZIMMERMANN, Robert (1912, † 04.04.2006, Zwitserland)

of ons op deze datum ontvielen:
CAMELLINI, Fermo (2010, † 27.08.2010, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 27 augustus 2016 0:00

De Belgische wielrenner Richard Depoorter won onder meer twee maal Luik-Bastenaken-Luik. In 1948 verongelukte hij dodelijk tijdens de vierde etappe van de Ronde van Zwitserland. De feiten zijn bizar.

Depoorter was in de achtervolging op Ferdi Kübler en Jean Robic. Hij liep door gedurfd dalen op het leidende tweetal in. Zijn achterstand was nog maar zo gering dat hij virtueel aan de leiding ging in het algemeen klassement.

Hij nam alle risico’s in de afdaling van de Süstenpas, tot hij vanuit de volle zon plots in het pikkedonker van een onverlichte tunnel reed. Hij zag niets meer en reed in de volle vaart van de afdaling tegen een rotswand.

De chauffeur van de volgauto, die pal achter hem reed, zag ook niets meer en reed over de gevallen renner heen. Anderhalve minuut later passeerde Hugo Koblet met daarachter de ploegleiderswagen van La Perle met zijn ploegleider Francis Pélissier. Koblet reed door, Pélissier stopte.

Met een paar man sleepten ze de zwaargewonde renner de tunnel uit. De arts, die als toeschouwer voorbij de tunnel langs de weg stond, boog zich een half uur na het ongeval over het slachtoffer en stelde de dood vast. Doodsoorzaak: een verbrijzelde schedel.

Wat daarna volgde was een reeks van elkaar tegensprekende verklaringen. Van de inzittenden van andere volgauto’s en van passerende renners. Er was geen chocola van te maken. Desondanks kreeg de lezing dat Depoorter was vermoord omdat hij een bedreiging was voor de overwinning van de voorop liggende Ferdi Kübler steeds meer aanhang. Niet zonder reden.

Vijftig jaar na dato in 1998 heeft de schepen (wethouder) van Ichtegem (de plaats waar Depoorter geboren en begraven is) een boek laten uitgeven waarin het hele verhaal van het ongeluk in geuren en kleuren nog eens uit de doeken wordt gedaan. Met alle complottheorieën die sinds 1948 de ronde doen.

In het door Koenraad Vandenbussche geschreven boek wordt de chauffeur van de volgauto beschuldigd van moord en de andere inzittenden van de wagen van collectief geheugenverlies.

De inzittenden van de auto waren behalve chauffeur Louis Hanssens, de journalist Jean Leulliot, Charles Smulders, de zoon van de BWB-afgevaardigde die op het pasje van zijn pa meereed en Lomme Driessens, de later beroemd geworden ploegleider van onder meer Fausto Coppi en Eddy Merckx, die toen nog soigneur was bij de Belgische Mondia-ploeg.

Leulliot is destijds de enige van het viertal geweest die zich heeft beijverd om de juiste toedracht van het ongeluk te reconstrueren. Door zijn bevindingen namen de nabestaanden van Depoorter geen genoegen met de verklaringen en het oordeel van de Kantonspolizei, voor wie de door de arts opgegeven doosoorzaak bindend was.

Die had een schedelbreuk vastgesteld, en daarmee was voor de politie de kous af. Maar op de enige foto die na het ongeval is gemaakt is van hoofdletsel niets te bespeuren. Als dat dezelfde foto is uit ons archief is het hoofd van Depoorter daarop niet zichtbaar.

Toch was er reden voor twijfel en de Belgische wetsdokter, een professor uit Gent, wilde het stoffelijk overschot laten opgraven om sectie toe te passen. Wel moest de familie de kosten betalen.

De gefortuneerde schoonfamilie ging akkoord en het lijk van Richard Depoorter werd opgegraven. De professor voerde volgens protocol een gerechtelijke sectie uit en stelde vast dat van een schedelbreuk geen sprake was.

Wel van een totaal in elkaar gereden borstkas. De bevestiging daarvan waren de sporen van de autobanden op de koerstrui van de overleden coureur. Na een slepend proces werd Louis Hanssens in 1950 veroordeeld tot het betalen van duizend (?) Belgische franken.

Alle getuigen leden aan geheugenverlies, maar tijdens het proces dook ineens een foto op waarop te zien is dat de vijf inzittenden van de auto met het lijk lopen te sjouwen. Drie van de vijf moesten daarop hun getuigenis herzien.
... Lees meer
Door Otto Beaujon, 26 augustus 2016 12:00

Ik ben er niet zeker van, maar ik denk dat het in 1964 geweest moet zijn dat ik in het Olympisch Stadion aanwezig was voor de revanches van de wereldkampioenschappen wielrennen.

Een wat megalomane benaming, want er waren wat kersverse wereldkampioenen gecontracteerd, die gehuldigd werden om daarna een koersje te rijden met een vooraf afgesproken uitslag. Zo ging dat toen elk jaar.

Ik herinner me er eigenlijk niets meer van, maar de stayerwedstrijd voor beroepsrenners staat in mijn geheugen gegrift. Dat komt door het heroïeke optreden van een Amsterdamse renner, die ik nu nog regelmatig spreek.

De Spanjaard Guillermo Timoner was voor de vierde of vijfde keer wereldkampioen geworden en was op de Amsterdamse stadionbaan op weg naar een makkelijke zege. Zoals afgesproken.

De rest van het deelnemersveld was waarschijnlijk te verstaan gegeven dat ze het Timoner niet lastig moesten maken. De wereldkampioen moest winnen, want het was niet de bedoeling hem af te laten gaan.

Maar Hennie Marinus en vooral gangmaker ‘ome’ Frits Wiersma hadden er geen trek in om als programmavulling dienst te doen. Het tweetal besloot om dwars door de slag heen Timoner in zijn hemd te zetten.

Het leidde tot een aantal prachtige duels die het stadion (40.000 bezoekers) tot groot enthousiasme bracht. Hennie Marinus was in die tijd zeer populair bij de vaste bezoekers door zijn aanvallende manier van rijden.

De kleine Jordanees had de leiding veroverd en reed in overwinningsjubel naar de eindstreep. Het was echter de Belg Pol Depaepe en diens gangmaker Bertus de Graaf die roet in het eten gooiden.

Die combinatie reed met een paar ronden achterstand in de rondte en had geen enkele kans meer op de zege. Het was daarom vreemd dat ze ineens tegenstand boden toen de combinatie Marinus-Wiersma hen opnieuw wilde passeren.

De Graaf ving de leidende combinatie op, draaide de gaskraan open en sloeg de aanval af. Dan nog maar een keer geprobeerd, dacht zijn collega Wiersma, want Hennie aan zijn rol had superbenen en kon die avond de wereld aan.

Maar Bertus de Graaf was een ervaren gangmaker en was vastbesloten, het leidende duo er niet langs te laten. Ook de volgende aanvallen sloeg hij bekwaam af.

Zo werd Hennie Marinus voor het oog van het publiek langzaam gesloopt en moest de kleine man even passen om nieuwe krachten te verzamelen.

Dat was het moment waarop Timoner had gewacht. In één rush ging de wereldkampioen over de twee combinaties heen naar de eerste plaats. Marinus kon geen weerstand meer bieden en De Graaf gaf de wereldkampioen ruim baan.

Er ging een massaal geluid van teleurstelling door het stadion, gevolgd door een striemend fluitconcert aan het adres van kale Bertus. Het werd door het publiek niet begrepen dat een Nederlandse gangmaker een Nederlandse combinatie zo dwars kon zitten.

De Graaf zat echter niet in de wedstrijd om het publiek te pleasen, maar om geld te verdienen. Voor hemzelf en voor zijn renner. Gangmakers en renners waren in die tijd volledig afhankelijk van contracten. Daar ging de schoorsteen van roken.

Het was de wereldkampioen die bepaalde welke stayers hem in de vele wedstrijden, die overal in Europa werden gehouden, partij mochten geven. Zo werkte dat toen en Hennie Marinus wordt nog altijd emotioneel als hij aan die avond wordt herinnerd.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 26 augustus 2016 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
AERT, Jos van (1962, Nederland)
ANGELUCCI, Mauro (1961, Italië)
AREGGER, Marcel (1990, Zwitserland)
BELLONI, Gaetano (1892, † 09.01.1980, Italië)
BLANCKE, Kristof (1988, België)
BOARDMAN, Chris (1968, Groot Brittannië)
BROEK, Irene van den (1980, Nederland)
CAMPAGNOLO, Tullio (1901, † 03.03.1983, Italië)
CLERC, Aurélien (1979, Zwitserland)
DA ROS, Gianni (1986, Italië)
DE CLERQ, Bart (1986, België)
DÉMARE, Arnaud (1991, Frankrijk)
DEVOS, Patrick (1956, België)
GALETTI, Carlo (1882, † 02.04.1949, Italië)
GROENEWEG, Dick (1939, Nederland)
HAGA, Chad (1988, Verenigde Staten)
KREKELS, Jan (1947, Nederland)
QUADRANTI, Antonio (1980, Italië)
TRUEBA PEREZ, Fermin (1914, † 01.05.2007, Spanje)
VAN LANDSCHOOT, James (1978, België)
VAN LOOY, Frans (1950, België)
VANGHEEL, Timothy (1986, België)
WYSS, Danilo (1985, Zwitserland)
DE CLERCQ, Bart (1986, België)

of ons op deze datum ontvielen:
CLEMENS, Pierre (1963, † 26.08.1963, Luxemburg)
HEUSGHEM, Louis (1939, † 26.08.1939, België)
HUSCHKE, Adolf (1923, † 26.08.1923, Duitsland)
KUUM, Januus (1998, † 26.08.1998, Noorwegen)
MAITLAND, Robert (2010, † 26.08.2010, Groot Brittannië)
GELDER, Tinus van (1991, † 26-8-1991, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 26 augustus 2016 0:00

MEER DAN EEN TOUR IN MIJN MARS

door Marc Jeuniau

Het seizoen 1972 is ongetwijfeld het meest succesvolle geweest in de rijke wielercarrière van Eddy Merckx. Hij won niet alleen voor de vierde keer de Tour de France, maar ook de Ronde van Italië en maar liefst vijf klassiekers.

Als klap op de vuurpijl verbeterde hij aan het eind van het seizoen ook nog eens het werelduurrecord in Mexico. Als teken van zijn superioriteit droeg hij het hele seizoen 1972 de regenboogtrui.

Voorts beschikte de Kannibaal over een supersterke ploeg met zijn vaste staf van knechten als Jos De Schoenmaecker, Joseph Bruyère, Jos Huysmans, Martin Van Den Bossche, Vic Van Schil en Herman Vanspringel.

‘Met zo´n ploeg om haar heen, zou zelfs mijn schoonmoeder de Tour nog hebben gewonnen’, zou Kees Pellenaars gezegd kunnen hebben.

Het was voor Merckx in ieder geval aanleiding om tevreden onder de kerstboom na te mijmeren over al die successen. Met in de zetel tegenover hem sportjournalist Marc Jeuniau met de blocnote in de aanslag.

Zo is dit boek ontstaan en aangezien Jeuniau een Franstalige Belg is, luidt de oorspronkelijke titel van dit boek ´Plus d´un Tour dans mon sac´. Daarmee worden niet alleen al die andere overwinningen bedoeld, maar vooral dat werelduurrecord.

Dat stond sinds oktober 1968 op naam van Ole Ritter met een afgelegde afstand van 48 kilometer en 653 meter. Merckx trapte op een hooglandbaan in Mexico op 25 oktober 1972 755 meter en 68 centimeter meer weg dan de Deen vier jaar eerder deed.

Hoewel Vlaming van geboorte is Merckx in Brussel Franstalig opgevoed, dus de communicatie tussen hem en de auteur zal goed zijn verlopen. Het is geen onaardig boek, want Merckx is er de man niet naar om zijn eigen prestaties op te hemelen.

Hij was soms redelijk kritisch op zich zelf, want het kon altijd beter. Hoogtepunt is zijn terugblik op het werelduurrecord met de welgemeende verzuchting: ´Voor mij nooit weer´.Het was ook verschrikkelijk afzien daar in Mexico en dat wist hij goed onder woorden te brengen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 augustus 2016 12:00

Toen ik de jarige van vandaag koos, realiseerde ik me dat ik al jaren niet meer aan deze vedette van pakweg zo'n toen tot vijftien jaar geleden heb gedacht. Noch op enigerlei wijze aan hem herinnerd ben. Dat komt wellicht dat de periode waarin hij zijn successen behaalde, een beetje wordt doodgezwegen.

De periode waarin epo de wielersport beheerste. Hoewel Gilberto Simoni nooit ergens op is betrapt is iedere renner die in die jaren grote prestaties leverde, min of meer automatisch verdacht. Dan is het moeilijk geen bijgedachten te hebben als je zijn naam - zoals vandaag - bijvoorbeeld bij de jarigen ziet staan.

Laten we echter proberen deze drievoudige Girowinnaar objectief te benaderen. Als familielid en plaatsgenoot van Francesco Moser raakte Simoni al heel jong besmet met de wielerbacil en daarom wilde hij wielrenner worden en niets anders.

Hij bleek al gauw talent te hebben, veel talent zelfs. Vooral als het omhoog ging en het liefst zo steil mogelijk. Dan was hij in zijn element. Zo werd hij een van de beste klimmers van zijn generatie en won hij twee keer de Ronde van Italië.

In 2003 was hij zo sterk dat Stefano Garzelli en Sergei Honchar veel meer aandacht kregen bij hun strijd om de tweede plaats dan hij.

In de drie jaar die volgden ging het in de Giro minder met de man uit Trentino, maar hij bereikte wel steeds het erepodium. In 2004 derde achter Damiano Cunego, in 2005 tweede achter Paolo Savoldelli en een jaar later derde achter Ivan Basso.

Simoni heeft in Italië een grote schare supporters, maar onder zijn collega's was hij niet zo geliefd. In de Lampre-ploeg kreeg hij het in 2005 aan de stok met Cunego en de ploegleiding liet hem vallen als een baksteen.

Daarna had de gearriveerde vedette de grootste moeite om een nieuwe werkgever te vinden en dat heeft ongetwijfeld te maken met zijn reputatie.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 augustus 2016 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ABAL DIEGO, David (1986, Spanje)
ALDAG, Rolf (1968, Duitsland)
BELTMAN, Chantal (1976, Nederland)
BERNAUDEAU, Giovanni (1983, Frankrijk)
BETSCHART, Kurt (1968, Zwitserland)
BOEVE, Henk (1957, Nederland)
CHIOCCIOLI, Franco (1959, Italië)
DIERCKX, Louis (1947, België)
DOOREN, Bas van (1973, Nederland)
DUCLOS LASALLE, Gilbert (1954, Frankrijk)
EGMOND, Ab van (1938, Nederland)
GEBREMARIAM GRMAY, Tsgabu (1991, Ethiopië)
GIAUX, Jerôme (1981, België)
GONZALO RAMIREZ, Eduardo (1983, Spanje)
GROENVELD, Josephine (1982, Nederland)
LAWRIE, Bill (1934, † 24.11.1997, Australië)
MOLINERIS, Jean-Luc (1950, Frankrijk)
MOREELS, François (1903, † 08.08.1980, België)
NERZ, Dominik (1989, Duitsland)
NOVOA MENDEL, Joaquin (1983, Spanje)
OPRINS, Ad (1950, Nederland)
POITSCHKE, Enrico (1969, Duitsland)
SCHMIDT, Freek (1991, Nederland)
SIBILLE, Guy (1948, Frankrijk)
TEUNISSEN, Mike (1992, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BESSON, Jacques (1984, † 25.08.1984, Zwitserland)
BONTEKOE, Gerrit (1893, † 25.08.1962, Nederland)
LIBREGTS, Piet (2013, † 25.08.2013, Nederland)
MARTINI, Alfredo (2014, † 25.08.2014, Italië)
STEEVENS, Leo (2002, † 25.08.2002, Nederland)
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 25 augustus 2016 0:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 927 928 929 Volgende »