ad ad ad ad

Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog


De afgelopen twee weken heb ik jullie op deze plaats bericht over de commerciële verwantschap van keizerlijke en koninklijke huizen en de rijwielindustrie. Overigens een eenzijdige verwantschap, want de keizerlijke en koninklijke hoogheden werd niets gevraagd.

Behalve in Duitsland, Engeland en Nederland werd ook in andere landen enthousiast gebruik gemaakt van namen uit de royalty van het betreffende land om die als merknaam te gebruiken. Overigens niet van recente datum, maar van al wat jaren geleden.

Wie het als fabrikant nu in zijn hoofd zou halen om bijvoorbeeld mueslirepen in de smaken Amalia, Alexia, en Ariane op de markt te brengen, zou acuut door de Rijksvoorlichtingsdienst in zijn (of haar) lurven worden gegrepen.

Maar in de jaren vijftig en zestig lag dat nog anders, voorbeelden genoeg, zoals het Belgische koningshuis. In 1959 stelde Prins Albert, de latere koning Albert II, een prins met het imago van een playboy zijn verloofde voor: prinses Paola Ruffio di Calabria.

Een Italiaanse prinses en ook nog eens een hele fraaie dame. Met haar intrede in dat stijve, streng katholieke vorstenhuis, zorgde ze voor een binnenkomer à la Maxima bij ons. Er was ineens glamour in het kasteel in Laken en heel België lag in katzwijm.

Inclusief de destijds wereldberoemde Adamo, een Belgische zanger van Italiaanse afkomst. Hij maakte een lied over de koninklijke tortelduifjes. Paola, dolce Paola. Geen wonder dat er markt was voor allerhande artikelen met de merknaam Paola. De mooie prinses, zo uit een sprookje gestapt, kreeg natuurlijk ook een fiets naar haar vernoemd. Met op het balhoofdplaatje haar naam en de Italiaanse en de Belgische vlag.

Het was toen nog ondenkbaar dat ze naast haar man ooit koningin zou worden, want de oudere broer van Albert, Boudewijn, was de koning der Belgen na de geruchtmakende koningskwestie in 1947. Vrijgezel en de saaiste piet uit de collectie saaie pieten.

Toch slaagde Boudewijn er een jaar later in ook een vrouw te vinden toen zijn verloving bekend werd gemaakt met de Spaanse prinses Fabiola Fernanda María-de-las-Victorias Antonia Adelaida de Mora y Aragón. Dat was geen schoonheid en ze viel dan ook heel wat minder in de smaak bij het Belgische volk dan de oogverblindende Paola.

Ik herinner me nog de schunnige mopjes die er vanaf dag één werden gemaakt over de aanstaande koningin en haar houten klaas. Die gingen deels over de troonopvolger waar ze samen voor moesten zorgen.
... Lees meer


Door Otto Beaujon, 24 november 2017 12:00

Er zijn vele oorzaken waarom wielrenners wielrenner worden. Vaak omdat hun vader dat was of had willen zijn. De vader van Luis Léon Sanchez was echter geen wielrenner maar diende bij de Guardia Civil.

Dat is een Spaanse politie-eenheid die onder het nationale leger valt, net als in Frankrijk de Gendarmerie. Pedro Léon Sanchez was gestationeerd in Bilbao, toen daar een aanslag van de afscheidingsbeweging ETA plaatsvond.

Pedro Léon raakte gewond en tijdens de revalidatie werd hem aangeraden te gaan fietsen. De man hield niet van halve maatregelen en schafte zich een racefiets aan om dagelijks vele kilometers te gaan fietsen.

Dat had tot gevolg dat drie van zijn vier zonen wielrenner werden, met Luis Léon als absolute uitblinker. De vierde zoon werd een bekende profvoetballer en met vader Sanchez is het dankzij de racefiets weer helemaal goed gekomen.

Met Luis Léon trouwens ook, want die groeide uit tot een vedette en een van de beste Spaanse wielrenners van dit moment. Hij is een sterke tijdrijder en voelt zich het best in een heuvelachtig parcours, zoals in de Clasica San Sebastian, de klassieker die hij twee maal gewonnen heeft.

Zijn tijdritcapaciteiten bewees hij door vier keer kampioen van zijn land te worden en als klassementsrenner staan de Tour Down Under, de Ronde van de Middellandse Zee, Parijs-Nice en de Ronde van de Sarthe op zijn naam.

Verder won hij vier keer een etappe in de Tour de France, was hij bergkoning in de Ronde van Spanje en werd hij in 2015 Europees kampioen op de weg. Trouwe volgers van de Tour kennen hem natuurlijk ook als een onvermoeibare aanvaller.

In 2011 en 2012 reed hij voor Rabobank. Het waren de jaren dat de talenten van nu nog moesten doorbreken en het was Luis Léon die beide keren de meubelen redde door een etappe te winnen. In 2013 stapte hij met de hele ploeg in het Blanco-avontuur, gevolgd door de Belkin-periode.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 24 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CARDENAS RAVALO, Felix (1972, Colombia)
DE BUYST, Jasper (1993, BelgiŽ)
DE WINTER, Walter (1988, BelgiŽ)
DENSON, Vic (1935, Groot BrittanniŽ)
HALLAM, Ian (1948, Groot BrittanniŽ)
HERBERG, Martine van de (1989, Nederland)
MAK, Ger (1953, † 00.01.1985, Nederland)
NEUVILLE, FranÁois (1912, † 12.04.1986, BelgiŽ)
OLIVIER, Daan (1992, Nederland)
SLABBEKOORN, Richard (1980, Nederland)
TIMMER, Mathijs (1988, Nederland)
TRENTIN, Guido (1975, ItaliŽ)
ZIEGLER, Thomas (1980, Duitsland)
OMLOOP, Marcel (1949, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
CLEMENS, Mathias (1915, † 24.11.2001 , Luxemburg)
COYOT, Arnaud (1980, † 24.11.2013, Frankrijk)
KOMISAREK, Artur (1990, † 24.11.2013, Polen)
LAWRIE, Bill (1934, † 24.11.1997, AustraliŽ)
WIJDENES, Cor (1919, † 24.11.2009, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 24 november 2017 0:00

ZESDAAGSEN

door Roger De Maertelaere

Nu het seizoen van de zesdaagsen weer is aangebroken, is het wel op zijn plaats om dit boek weer eens uit de kast te halen. Het is in drie talen geschreven. Vlaams, Frans en Duits, precies de taalgebieden waar de zesdaagse het meest populair is.

De auteur Roger De Maertelaere is ook een absolute kenner en hij is dan ook jarenlang secretaris van de U.I.V., de Union Internationale des Vélodromes geweest..

Dat is een internationaal gezelschap zesdaagsekenners waar ook de begin van dit jaar overleden Harry Mater lid van was. De Maertelaere was journalist bij Het Laatste Nieuws en auteur van meerdere wielerboeken.

Zijn in 2000 verschenen boek De Mannen van de Nacht geldt als het standaardwerk van het fenomeen dat zesdaagse heet. In ons land komen de jaarlijkse boekjes van Jac van Reijendam daarbij in de buurt.

De zesdaagse is een spektakel dat aan het eind van de negentiende eeuw werd geïntroduceerd en dat zich – zij het met ups and downs – tot op de huidige dag heeft gehandhaafd.

Dit boek is waarschijnlijk een vingeroefening geweest voor De Mannen van de Nacht, want het is veel minder uitgebreid maar wel met veel statistische informatie.

Er staan uitgebreide beschrijvingen in van de carrières van de allergrootste vedetten van deze winterse discipline door de auteur De Superstars genoemd.

Dat zijn in volgorde Patrick Sercu (Het Fenomeen), René Pijnen (De Marathonman), Peter Post (De Showmaster), Danny Clark (De Superatleet) en Rik Van Steenbergen (The Boss). Het Fenomeen en De Showmaster, verenigd op de foto met rechts Rik Van Looy.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 november 2017 12:00

Ik heb het op deze weblog al vaker over fietsende broers gehad. Dan denk je al snel aan de broertjes Van Katwijk en iets verder terug aan Klaas, Piet en Wim van Est, Gerrit, Adri en Wim Voorting en Gé, Piet en Tonny Peters.

Allemaal trio’s die het niet halen bij de gebroeders Leene uit Den Haag. Maar liefst vijf telgen uit dat geslacht waren wielrenner. Er was wel een enorm verschil in kwaliteit tussen de broers, want de prestaties van Gerard en Bernard staken ver boven die van de andere drie uit.

Dat was ook wel het geval bij de broers Pettersson uit Zweden, maar Gösta, Erik, Sture en Tomas werden toch maar eventjes drie keer achtereen wereldkampioen honderd kilometer ploegentijdrit en bij de Olympische Spelen wonnen ze in die discipline zilver en brons.

Ondanks die gezamenlijke successen was Gösta met afstand de meest talentrijke en hij was in de jaren zestig een van de beste amateurs ter wereld. Hij blonk vooral uit in het tijdrijden en zware etappekoersen.

Pas op dertigjarige leeftijd werd hij prof en als je naar zijn resultaten kijkt, dan vraag je je af wat hij bereikt zou hebben als hij al op 23-jarige leeftijd beroepsrenner was geworden.

Hij won de Ronde van Romandië en met zijn jongste broer Tomas de Trofeo Baracchi. Zijn grootste triomf is natuurlijk zijn zege in de Ronde van Italië in 1971 geweest. Hij was dan ook een uitstekend ronderenner die in 1970 derde werd in de Tour de France achter Merckx en Zoetemelk.

Gösta realiseerde een fantastische maar korte profcarrière en hij is een van de beste Zweedse renners ooit. Van de vier broers is Sture niet meer in leven en er staat Sture Faglum op zijn grafsteen, in plaats van Sture Pettersson.

Als je in Nederland Janssen of De Vries heet, dan moet je je hele leven blijven uitleggen dat je geen familie bent van Jan of Peter R. of andere bekende mensen met die achternaam. Dat is vervelend, maar in Zweden hebben ze daar wat op gevonden.

Als je een heel algemene naam hebt, zoals Pettersson, dan kun je die laten veranderen. Gösta zag daar geen brood in, want hij ging wel prat op zijn beroemde naam, ook al zijn er in Zweden nog een bekende componist en een dito cineast die ook zo heten.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 23 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BOURLON, Albert (1916, † 16.10.2013, Frankrijk)
ESHUIS, Aafke (1987, Nederland)
GABRIELLESCHI, Massimo (1977, ItaliŽ)
GREMO, Angelo (1887, † 00.09.1940, ItaliŽ)
HADDOU, Said (1982, Frankrijk)
KAT, Rob (1942, Nederland)
KEUKELEIRE, Jens (1988, BelgiŽ)
MINTJENS, Frans (1946, BelgiŽ)
OíNEILL, Nathan (1974, AustraliŽ)
PEREZ JIMENEZ, Patricia (1986, Spanje)
PIKKUUS, Aavo (1954, Estland)
SANTY, Guy (1950, Frankrijk)
SCHOUTEN, John (1984, Nederland)
SOBERON, Joshua (1989, BelgiŽ)
TALANSKY, Andrew (1988, Verenigde Staten)
TINAZZI, Marcel (1953, Frankrijk)
SASSONE, Robert (1978, † 21.01.2016, Frankrijk)
SOET, Aafke (1997, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BRUNERO, Giovanni (1895, † 23.11.1934, ItaliŽ)
POLAK, Bram (1902, † 23.11.1983, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 23 november 2017 0:00

Dit truitje heb ik gekregen van René Van Gils (foto), een Belgische wielrenner die tussen 1978 en 1981 beroepsrenner was. U zult zijn naam vrijwel nergens vinden, want René was geen groot coureur.

Wel won hij in 1976 als amateur de Omloop Het Volk en op basis daarvan zal hij waarschijnlijk een contract hebben gekregen bij Mini Flat-Boule d’Or. Dat was in die tijd een redelijke ploeg, maar na een jaar kon René vertrekken.

Toen kwam hij bij de ploeg Carlos-Galli, de naam die ook op dit truitje staat al zijn de kleuren anders dan op de foto van René. Ik wist toen helemaal niets van deze sponsor, want dat vraag je meestal niet als je zo’n shirtje krijgt toegestopt.

Dat gebeurt vaak bij een koers als iemand me in het voorbijgaan in een plastic tasje een of meer shirtjes toestopt en weer doorloopt. Dan zeg je blij verrast ‘dankjewel’ en voel je een soort geluksgevoel.

Dat is het wezen van de verzamelaar, je weet dat je nooit alle truitjes die er op de wereld bestaan bij elkaar krijgt, maar je blijft het proberen. Het is een strijd die je als verzamelaar nooit kunt winnen, maar ook niet wil opgeven.

Ik weet inmiddels dat Carlos een fietsenmerk is en dat Galli een kleine Italiaanse fabrikant was van (race)fietsonderdelen. Een rechtstreekse concurrent van Campagnolo met complete groepen.

Verder maakte het bedrijf velgen en nog andere onderdelen en werd in de jaren zeventig door Carlos en door Galli een bescheiden Belgische ploeg gesponsord onder leiding van Roger Swerts.

Die ploeg heeft maar één jaar bestaan en beschikte over slechts één renner van naam. Dat was Dirk Baert, die in 1971 wereldkampioen achtervolging werd door de Fransman Charly Grosskost te verslaan.

Baert was een bewonderenswaardige renner, omdat hij in zijn jeugd werd getroffen door kinderverlamming, een ziekte die menig patiënt levenslang tot de rolstoel veroordeelt. Maar Baert werd wielrenner en overwon dankzij de racefiets de ziekte.

Hij werd eerst een redelijke wegrenner die in 1974 de Tour de France reed en in datzelfde jaar een rit in de Ronde van België won. Baert zou nog tot 1985 koersen, maar hoofdzakelijk op de piste.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 22 november 2017 12:00

Het gebeurde tijdens het WK veldrijden van 1994. De toen 23-jarige Richard Groenendaal begeerde de titel. Het leek er lang op dat de Brabander daarin ging slagen, want hij ging lang aan de leiding zonder te verslappen.

De rest leek zich bij zijn suprematie te hebben neergelegd, behalve Paul Herijgers uit Herentals. Iedereen kende de kracht van deze Belg, maar men kende hem ook als een niet al te serieuze renner.

Eentje die zijn grote kwaliteiten niet al te vaak liet zien. Behalve op die druilerige zondag in februari 1994. De Belg ging in de achtervolging op Groenendaal en hij achterhaalde de zoon van Rein in de voorlaatste ronde.

Toen gebeurde er iets dat altijd in mijn geheugen is gebleven. Het handje van Herijgers. Toen hij Groenendaal passeerde legde hij even zijn hand op de rug van Richard en hij spoot door richting regenboogtrui.

Groenendaal ervoer die handeling als een enorme vernedering en hij reed de wedstrijd verder ongeïnspireerd uit. Het boegeroep en het rechtstreeks hinderen door het onsportieve Belgische publiek had hem onderweg gemotiveerd.

Hij zou ze eens wat laten zien dat halfdronken zooitje malloten. Door dat aanmatigende tikje op zijn rug voelde hij zich echter belachelijk gemaakt. Wat Herijgers er precies mee bedoeld heeft blijft tot op de huidige dag gissen.

Was het bedoeld als een schouderklopje voor de knappe wijze waarop hij rondenlang het veld had aangevoerd of was het een terechtwijzing om de Belgen in eigen land niet zo in hun hemd te zetten?
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERKHOUT, Thomas (1984, Nederland)
DANGUILLAUME, Marcel (1928, † 04.10.1989, Frankrijk)
DERNIES, Tom (1990, BelgiŽ)
ISTA, Kevyn (1984, BelgiŽ)
KREGEL, Jeroen (1985, Nederland)
KROTT, Herman (1930, † 19.10.2010, Nederland)
MEIER, Roland (1967, Zwitserland)
PARRA PINTO, Fabio (1959, Colombia)
PR…MONT, Christophe (1989, BelgiŽ)
ROCHE, Andrew (1971, Ierland)
SCHLECK, Johnny (1942, Luxemburg)
WESTRUS, Louis (1948, Nederland)
SOLER, Marc (1993, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
BREUR, Jan (1951, † 22.11.2010, Nederland)
DE HERTOG, AloÔs (1927, † 22.11.1993, BelgiŽ)
DERBOVEN, Willy (1939, † 22.11.1996, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 22 november 2017 0:00

Ik leerde Leen van der Meulen kennen toen ik bezig was met het jubileumboek van de toen 75-jarige KNWU. Iedere Nederlandse wereldkampioen uit de geschiedenis moest er een plaats in krijgen. Dat was in 2003. Ik zocht hem op in het Limburgse Noorbeek waar hij toen woonde. Ik heb zeker twee uur met hem zitten praten en toen ik in de auto weer naar huis reed had ik het gevoel of ik tegen een bulderende wind de Afsluitdijk had afgefietst. Wat een energie, wat een passie had die man.

Het ging over zijn wielercarrière, zijn afkomst als zoon van een rijke aannemer uit Badhoevedorp, zijn emigratie naar en zijn verblijf in Canada waar hij aan de slag ging als projectontwikkelaar en waar zijn kinderen opgroeiden. Omdat die Canadezen almaar in de auto zitten en het percentage hartinfarcten er ongeveer het hoogste in de wereld is, nam hij het initiatief voor Bike for your Life, een jaarlijkse fietstocht over meerdere afstanden op ik meen drie plaatsen in dat immense land.

Dat kreeg hij van de grond en als ik het goed heb begrepen bestaan die tochten nog steeds. Maar Leen ging met zijn gezin terug naar Nederland in verband met de gezondheid van zijn ouders en schoonouders. Na de dood van zijn vader verkocht hij een geërfd stuk grond op een begeerde locatie en werd miljonair.

Een paar jaar later werd ik gebeld door een radioprogramma dat hem zocht omdat het veertig jaar geleden was dat hij in Zürich als amateur wereldkampioen was geworden bij de stayers. Ik gaf het nummer en een paar avonden later hoorde ik weer die spraakwaterval, die vol passie over zijn wielertijd sprak. Hij bleek verhuisd te zijn naar Voorhout in de Bollenstreek en we hadden weer contact. Kort daarna zag ik hem weer bij een wielergelegenheid en na afloop liepen we naar de parkeerplaats waar onze auto’s naast elkaar bleken te staan.

Leunend op de motorkap hadden we een lang gesprek. Over Daniël zijn enige kleinkind die autistisch is en waar hij zich grote zorgen om maakte. Er was voor dat jochie geen school te vinden waar hij passend onderwijs kon krijgen, reden waarom hij thuis zat. Leen ontvouwde mij zijn plan. Hij wilde een fietstocht organiseren om geld bijeen te brengen om een dergelijke school uit de grond te stampen om Daniel en nog een aantal soortgelijke kinderen het onderwijs te geven waar ze recht op hadden.

Voor ik het wist was ik erbij betrokken en werd ik in zijn enthousiasme meegesleurd. We richtten samen een stichting op, bedachten een naam en zorgden voor een bestuur en een comité van aanbeveling met klinkende namen. Twee oude kerels gingen de hemel bestormen. We konden autisme niet oplossen, maar wel passend onderwijs faciliteren. Dachten we.

Helaas kregen we die fietstocht vanaf de Uithof in Utrecht niet van de grond. We hadden het tiptop voor elkaar met bekende oud-renners die met de deelnemers zouden meefietsen, een feestje na afloop in een grote tent met optredens van bekende artiesten, bij wie Willeke Alberti met haar band. En een loterij waarbij iedere betalende deelnemer een lot kreeg met als hoofdprijs een auto en verder een mooie vakantiereis en de rest weet ik niet meer. Het A5-flyertje dat we bij de drukkerij van Henk Koopmans hadden besteld was eigenlijk te klein om het allemaal te vermelden.

Samen stonden we te flyeren bij diverse bekende toertochten met duizenden deelnemers. Hij koketteerde overal met zijn wereldtitel van lang geleden. Om maar zo veel mogelijk aandacht te krijgen voor het goede doel. Onvermoeibaar en met een passie alsof zijn leven ervan afhing. Hij kreeg ook alles voor elkaar. We zaten eens samen in de auto toen we langs een landelijk bekend bedrijf reden. Hij parkeerde de auto en ging naar binnen en vroeg de directie te spreken.

U en ik zouden binnen de minuut weer buiten staan, maar zo niet Leen. Die zat binnen de minuut in de directiekamer en kwam vijf minuten later weer naar buiten met twee flappen van vijfhonderd euro in zijn hand. Hij kreeg alles voor elkaar, maar die drive van hem ging me op een gegeven moment opbreken. Hij wilde teveel en vaak onmogelijke dingen. Hij belde de hele dag door en keek nooit op de klok als hij zijn telefoon pakte. Hij wilde in De Wereld Draait Door en Willem Alexander moest op die fietsdag het startschot komen lossen en of ik dat maar even wilde regelen. "Noem mijn naam maar, ik heb hem een keer ontmoet!"

Ik ontdekte op een dag dat hij bezig was me helemaal leeg te eten. Ik kon er niet meer tegen, reageerde geprikkeld op hem en mijn omgeving en sliep slecht. Ik wilde hem in alles steunen, want hij was een fantastische kerel met het hart op de juiste plaats, maar het was op het laatst hij of ik. En mijn broek zakte helemaal af toen bleek dat ondanks al onze inspanningen er welgeteld maar zeventien aanmeldingen binnenkwamen om mee te fietsen. Toen gooide ik de handdoek in de ring
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 november 2017 16:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1072 1073 1074 Volgende »