ad ad ad ad

Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog


Het gebeurde tijdens het WK veldrijden van 1994. De toen 23-jarige Richard Groenendaal begeerde de titel. Het leek er lang op dat de Brabander daarin ging slagen, want hij ging lang aan de leiding zonder te verslappen.

De rest leek zich bij zijn suprematie te hebben neergelegd, behalve Paul Herijgers uit Herentals. Iedereen kende de kracht van deze Belg, maar men kende hem ook als een niet al te serieuze renner.

Eentje die zijn grote kwaliteiten niet al te vaak liet zien. Behalve op die druilerige zondag in februari 1994. De Belg ging in de achtervolging op Groenendaal en hij achterhaalde de zoon van Rein in de voorlaatste ronde.

Toen gebeurde er iets dat altijd in mijn geheugen is gebleven. Het handje van Herijgers. Toen hij Groenendaal passeerde legde hij even zijn hand op de rug van Richard en hij spoot door richting regenboogtrui.

Groenendaal ervoer die handeling als een enorme vernedering en hij reed de wedstrijd verder ongeïnspireerd uit. Het boegeroep en het rechtstreeks hinderen door het onsportieve Belgische publiek had hem onderweg gemotiveerd.

Hij zou ze eens wat laten zien dat halfdronken zooitje malloten. Door dat aanmatigende tikje op zijn rug voelde hij zich echter belachelijk gemaakt. Wat Herijgers er precies mee bedoeld heeft blijft tot op de huidige dag gissen.

Was het bedoeld als een schouderklopje voor de knappe wijze waarop hij rondenlang het veld had aangevoerd of was het een terechtwijzing om de Belgen in eigen land niet zo in hun hemd te zetten?
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 22 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BERKHOUT, Thomas (1984, Nederland)
DANGUILLAUME, Marcel (1928, † 04.10.1989, Frankrijk)
DERNIES, Tom (1990, BelgiŽ)
ISTA, Kevyn (1984, BelgiŽ)
KREGEL, Jeroen (1985, Nederland)
KROTT, Herman (1930, † 19.10.2010, Nederland)
MEIER, Roland (1967, Zwitserland)
PARRA PINTO, Fabio (1959, Colombia)
PR…MONT, Christophe (1989, BelgiŽ)
ROCHE, Andrew (1971, Ierland)
SCHLECK, Johnny (1942, Luxemburg)
WESTRUS, Louis (1948, Nederland)
SOLER, Marc (1993, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
BREUR, Jan (1951, † 22.11.2010, Nederland)
DE HERTOG, AloÔs (1927, † 22.11.1993, BelgiŽ)
DERBOVEN, Willy (1939, † 22.11.1996, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 22 november 2017 0:00

Ik leerde Leen van der Meulen kennen toen ik bezig was met het jubileumboek van de toen 75-jarige KNWU. Iedere Nederlandse wereldkampioen uit de geschiedenis moest er een plaats in krijgen. Dat was in 2003. Ik zocht hem op in het Limburgse Noorbeek waar hij toen woonde. Ik heb zeker twee uur met hem zitten praten en toen ik in de auto weer naar huis reed had ik het gevoel of ik tegen een bulderende wind de Afsluitdijk had afgefietst. Wat een energie, wat een passie had die man.

Het ging over zijn wielercarrière, zijn afkomst als zoon van een rijke aannemer uit Badhoevedorp, zijn emigratie naar en zijn verblijf in Canada waar hij aan de slag ging als projectontwikkelaar en waar zijn kinderen opgroeiden. Omdat die Canadezen almaar in de auto zitten en het percentage hartinfarcten er ongeveer het hoogste in de wereld is, nam hij het initiatief voor Bike for your Life, een jaarlijkse fietstocht over meerdere afstanden op ik meen drie plaatsen in dat immense land.

Dat kreeg hij van de grond en als ik het goed heb begrepen bestaan die tochten nog steeds. Maar Leen ging met zijn gezin terug naar Nederland in verband met de gezondheid van zijn ouders en schoonouders. Na de dood van zijn vader verkocht hij een geërfd stuk grond op een begeerde locatie en werd miljonair.

Een paar jaar later werd ik gebeld door een radioprogramma dat hem zocht omdat het veertig jaar geleden was dat hij in Zürich als amateur wereldkampioen was geworden bij de stayers. Ik gaf het nummer en een paar avonden later hoorde ik weer die spraakwaterval, die vol passie over zijn wielertijd sprak. Hij bleek verhuisd te zijn naar Voorhout in de Bollenstreek en we hadden weer contact. Kort daarna zag ik hem weer bij een wielergelegenheid en na afloop liepen we naar de parkeerplaats waar onze auto’s naast elkaar bleken te staan.

Leunend op de motorkap hadden we een lang gesprek. Over Daniël zijn enige kleinkind die autistisch is en waar hij zich grote zorgen om maakte. Er was voor dat jochie geen school te vinden waar hij passend onderwijs kon krijgen, reden waarom hij thuis zat. Leen ontvouwde mij zijn plan. Hij wilde een fietstocht organiseren om geld bijeen te brengen om een dergelijke school uit de grond te stampen om Daniel en nog een aantal soortgelijke kinderen het onderwijs te geven waar ze recht op hadden.

Voor ik het wist was ik erbij betrokken en werd ik in zijn enthousiasme meegesleurd. We richtten samen een stichting op, bedachten een naam en zorgden voor een bestuur en een comité van aanbeveling met klinkende namen. Twee oude kerels gingen de hemel bestormen. We konden autisme niet oplossen, maar wel passend onderwijs faciliteren. Dachten we.

Helaas kregen we die fietstocht vanaf de Uithof in Utrecht niet van de grond. We hadden het tiptop voor elkaar met bekende oud-renners die met de deelnemers zouden meefietsen, een feestje na afloop in een grote tent met optredens van bekende artiesten, bij wie Willeke Alberti met haar band. En een loterij waarbij iedere betalende deelnemer een lot kreeg met als hoofdprijs een auto en verder een mooie vakantiereis en de rest weet ik niet meer. Het A5-flyertje dat we bij de drukkerij van Henk Koopmans hadden besteld was eigenlijk te klein om het allemaal te vermelden.

Samen stonden we te flyeren bij diverse bekende toertochten met duizenden deelnemers. Hij koketteerde overal met zijn wereldtitel van lang geleden. Om maar zo veel mogelijk aandacht te krijgen voor het goede doel. Onvermoeibaar en met een passie alsof zijn leven ervan afhing. Hij kreeg ook alles voor elkaar. We zaten eens samen in de auto toen we langs een landelijk bekend bedrijf reden. Hij parkeerde de auto en ging naar binnen en vroeg de directie te spreken.

U en ik zouden binnen de minuut weer buiten staan, maar zo niet Leen. Die zat binnen de minuut in de directiekamer en kwam vijf minuten later weer naar buiten met twee flappen van vijfhonderd euro in zijn hand. Hij kreeg alles voor elkaar, maar die drive van hem ging me op een gegeven moment opbreken. Hij wilde teveel en vaak onmogelijke dingen. Hij belde de hele dag door en keek nooit op de klok als hij zijn telefoon pakte. Hij wilde in De Wereld Draait Door en Willem Alexander moest op die fietsdag het startschot komen lossen en of ik dat maar even wilde regelen. "Noem mijn naam maar, ik heb hem een keer ontmoet!"

Ik ontdekte op een dag dat hij bezig was me helemaal leeg te eten. Ik kon er niet meer tegen, reageerde geprikkeld op hem en mijn omgeving en sliep slecht. Ik wilde hem in alles steunen, want hij was een fantastische kerel met het hart op de juiste plaats, maar het was op het laatst hij of ik. En mijn broek zakte helemaal af toen bleek dat ondanks al onze inspanningen er welgeteld maar zeventien aanmeldingen binnenkwamen om mee te fietsen. Toen gooide ik de handdoek in de ring
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 november 2017 16:00

Piet van As uit Roosendaal reed maar liefst zestien seizoenen bij de beroepsrenners. In al die jaren reed hij bijna alleen maar criteriums en kermiskoersen. Daar was hij heel bedreven in.

Hij had een goed koersinzicht en met zijn rappe benen reed hij bijna altijd prijs. Door onderweg ook nog de nodige premies mee te pakken, maakte hij het armoedige coureursbestaan van destijds lonend.

Elf keer ging hij als winnaar over de meet en verder behaalde hij tientallen ereplaatsen. Hij reed ook een paar keer de Ronde van Nederland, maar Tours en Giro’s komen niet in zijn boekje voor.

Piet van As stond bij zijn collega’s van toen bekend als een zuinig man, die het zuurverdiende geld niet over de balk smeet. Dat deden de meeste van zijn collega’s ook niet, maar Piet hield netto altijd iets meer over.

Zo was hij met vlijtig sparen een van de eerste coureurs van zijn generatie die over een auto beschikte. Daar ging hij mee naar de koersen toe en om geld uit te sparen, nam hij altijd een paar collega’s mee.

Die betaalden dan hun aandeel in de benzine en zo werd het autorijden betaalbaar. Nu had Piet eens van een garagehouder vernomen dat hij nog op de benzine kon besparen door langzaam te rijden.

Zestig, zeventig kilometer per uur was de beste snelheid, was hem verteld, en dan in z’n vier, dat scheelde liters brandstof, hield hij zijn collega’s keer op keer voor. Die waren daar niet altijd blij mee.

Ze waren meestal met de trein naar Roosendaal gekomen om met Piet mee te rijden. Maar door dat langzame rijden misten ze vaak de trein terug.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 21 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BAL, Kees (1951, Nederland)
BEKKERING, Evelien (1978, Nederland)
ETXEBARRIA ARANA, Unai (1972, Venezuela)
GODDAERT, Kristof (1986, † 18.02.2014, BelgiŽ)
HANNES, Kaat (1991, BelgiŽ)
KITCHEN, Lauren (1990, AustraliŽ)
MORENI, Christian (1972, ItaliŽ)
ROVERS, Gabrielle (1976, Nederland)
SCHULZE, Andrť (1974, Duitsland)
SERRY, Pieter (1988, BelgiŽ)
SIJEN, Huub (1918, † 20.02.1965, Nederland)
SZCZEPANIAK, Kacper (1990, Polen)
DOUGALL, Nick (1992, Zuid-Afrika)
DHAENE, Brecht (1988, BelgiŽ)

of ons op deze datum ontvielen:
DE BRUYKER, Louis (1920, † 21.11.2014, BelgiŽ)
RUITER, Wim de (1918, † 21.11.1995, Nederland)
Door Fred van Slogteren, 21 november 2017 0:00

Ze is een van de succesvolste wielrensters in de wielerhistorie. De Française Jeannie Longo behaalde zestig nationale titels op weg en baan. Met dertien wereldtitels en een olympische gouden plak heeft ze bovendien meer gepresteerd dan welke wielrenner ook.

Ze boekte in totaal meer dan duizend zeges. Ook verbeterde Longo meermalen het werelduurrecord. Ter gelegenheid van haar vijftigste verjaardag op 31 oktober 2008, mocht zij voor één keer de hoofdredacteur van L’Équipe zijn.

In dit speciale nummer vertelt zij haar levensverhaal, rijk geïllustreerd met vele foto’s uit haar privé archief. Ik herinner me een artikel uit 1988 waaruit bleek dat Longo een groot kampioene is, die geen last heeft van valse bescheidenheid.

Na het winnen van haar derde gouden medaille bij de wereldkampioenschappen en de achtste regenboogtrui in haar loopbaan, aarzelde ze geen moment zichzelf te vergelijken met sporthelden als Eddy Merckx en Jean-Claude Killy.

“Ik denk dat het juist is dat ik een groot aandeel heb gehad in de geschiedenis van het vrouwenwielrennen. Vergelijk me maar met Merckx bij de mannen. Ik heb het vrouwenwielrennen een stuk populairder gemaakt.”

Sinds 1984 doen vrouwen mee aan de Olympische Spelen en Jeannie Longo was er die eerste keer in Los Angeles als 25-jarige al bij. Ze sloeg tot en met Athene in 2004 geen Olympiade meer over en won totaal vier medailles.

Longo, geboren in de Alpenstad Grenoble, beleefde haar beste jaar in 1988 toen ze tot aan de spelen in Seoul alle 47 wedstrijden won waar ze aan de start verscheen. Ze was uiteraard torenhoog favoriet voor de Olympische titel. Maar het noodlot besliste anders.

Eind augustus kwam ze zwaar te vallen in het WK ploegentijdrit in het Belgische Ronse. Een zware heupblessure maakte haar reis naar Seoul lange tijd twijfelachtig. Ze trainde wat ze kon, haar blessures kregen intensieve behandelingen, maar ze was in Seoul allesbehalve fit.

In de wedstrijd reed ze vrijwel voortdurend in laatste stelling, probeerde een keer te demarreren maar had te weinig macht in de benen, waarna Monique Knol de titel en de gouden medaille won.

In 1987 kreeg Longo een zware mentale slag te verwerken toen ze van doping werd beschuldigd bij haar aanvallen op het werelduurrecord. Ze heeft altijd ontkend schuldig te zijn, maar werd niettemin voor drie maanden geschorst.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 20 november 2017 12:00

Jo Vrancken was een van die Limburgers uit de jaren zzestig en zeventig die na een mooie amateurcarrière volledig mislukte in de beroepscategorie. Net als zijn provinciegenoten Mathieu Pustjens, Wim Kelleners en Theo van der Leeuw.

Hij reed als amateur voor een ploeg die werd gesponsord door de roggenbroodfabriek Ovis. Ploegleider was Henk Steevens, het enige nog in leven zijnde lid van de succesvolle ploeg van Kees Pellenaars, die in 1953 het algemeen ploegenklassement won in de Tour de France.

Jo Vrancken won zowel in 1969 als in 1970 de Ster van Zwolle, de traditionele opening van het wielerseizoen in Nederland. Hij was een rappe en won in die jaren een hele rits criteriums. Voornamelijk in het Limburgse, maar ook over de grens in Duitsland en België.

In 1973 werd hij beroepsrenner bij de Canada Dry-ploeg van Ton Vissers. “Had ik dat maar niet gedaan”, vertelde hij me, want ik ben daar noch sportief, noch financieel iets mee opgeschoten. Bij de amateurs won ik regelmatig en verdiende ik meer dan als prof. Ik moest gelijk mee naar de Tour de France."

De Tour van dat jaar startte in Scheveningen. Dat was lang van tevoren beslist en niemand hield er rekening mee dat er dat jaar geen Nederlandse ploeg zou zijn om deel te nemen. De Tourorganisatie vroeg de KNWU nog eens goed te kijken of er geen ploeg zou zijn die aan de Tour zou kunnen deelnemen.

Toen viel de naam Canada Dry en die ploeg werd op het laatste moment ingeschreven voor deelname. Het was een armoedig gezelschap dat Ton Vissers er aan de start bracht. Vlak voordat de eerste renner van de karavaan vertrok voor de proloog, kreeg Vissers een voor hem vreselijke mededeling.

De vrouw van een zijn renners was in alle vroegte naar Scheveningen gereisd om haar man vlak voor de start te vertellen dat als hij niet direct zou zorgen voor drie weken huishoudgeld, hij na de Tour de deur op slot zou vinden en hij er niet meer in kwam.

De renners hadden nog het hele jaar geen gulden gezien en de andere renners van de Tourploeg sloten zich direct bij de toekomstige dakloze aan. Vissers probeerde de zaak te sussen, maar kwam er op de Scheveningse boulevard niet onderuit om tien cheques uit te schrijven, anders zou geen van zijn renners vertrekken.

Er won die dag wel een Nederlander, maar die heette Joop Zoetemelk en die was niet van Canada Dry. Wel van de ploeg van Vissers was Jan Krekels en die eindigde keurig als dertiende met tien seconden achterstand op Zoetemelk. Jo Vrancken eindigde als 116de met een achterstand van 53 seconden.

Al na een paar dagen kreeg de renner uit Linne het zwaar, hij slaagde er nog net in de Vogezen over te komen, maar op de achtste dag in de koninginnenrit was het afgelopen. Hij werd die dag met nog 25 anderen uit de strijd genomen omdat ze zich door een auto de Galibier op hadden laten slepen.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 20 november 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
CORNELISSE, Kobus (1902, † 00.10.1970, Nederland)
DEKKER, Dick (1965, Nederland)
KLAASEN, Levinus (1947, Nederland)
MCQUAD, Andrew (1984, Ierland)
MEALLI, Bruno (1937, ItaliŽ)
NUMAINVILLE, Joelle (1987, Canada)
PFINGSTEN, Christoph (1987, Duitsland)
STRATING, Gijs (1990, Nederland)
TERUEL ROVIRA, Eloy (1982, Spanje)
GARCIA CORTINA, Ivan (1995, Spanje)

of ons op deze datum ontvielen:
DEBAETS, Cťsar (1892, † 20.11.1974, BelgiŽ)
Door Fred van Slogteren, 20 november 2017 0:00

Op 29 oktober jl. schreef ik op deze plaats over een ontmoeting met Peter Zijerveld, de eenmalige Tourrenner uit De Kwakel een vriendelijk dorp onder de rook van Uithoorn, op de grens van de provincies Noord-Holland en Utrecht.

Peter woont nog steeds in die contreien hoewel hij als talentcoach van de KNWU iedere dag in Papendal werkzaam is. Dagelijks uren in de auto, file in en file uit, Peter heeft het er graag voor over omdat hij er niet aan moet denken om zijn geboortegrond te verlaten.

Hij is daar zo aan verknocht dat hij de opmerkelijke uitspraak deed dat als iemand bereid zou zijn hem een modaal salaris te betalen om elke dag in het Groene Hart te fietsen, hij dat direct zou doen.

Ik heb zelf zeventien jaar in Wilnis gewoond en in die jaren heel veel in het Groene Hart gefietst. Hoewel ik een geboren Amsterdammer ben, kan ik die liefde van Peter voor zijn roots goed aanvoelen.

In de jaren dat ik daar woonde was ik lid van een toerfietsclub in Vinkeveen. Toen we eens een toertocht reden van zo’n honderd kilometer reed ik lek. De groep reed door en ik begon met repareren.

Direct stopte er een ventje bij me, ik schatte hem op een jaar of twaalf, dertien die me meteen het werk uit handen nam. Wiel eruit, tube eraf, nieuwe tube erom, oppompen en hup weer op de fiets. Hij op kop en ik erachter. Ik schaamde me een beetje, want ik kon niet overnemen.

In tien minuten zaten we weer in de groep en ik prees die Tommie voor wat hij gedaan had. Later hoorde ik dat hij Cordes van achteren heette en hij er vaak alleen op uit trok als er geen clubrit was. Dan reed hij op een dag – met boterhammen in de rugzak – bijvoorbeeld van Wilnis naar Enschede en terug.

Vijf jaar later was hij wereldkampioen bij de junioren en weer een paar jaar later met Gerrit de Vries, John Talen en Rob Harmeling wereldkampioen ploegentijdrit.

Twee jaar later was hij prof in de Buckler-ploeg van Jan Raas. Hij won een paar etappekoersen in Spanje en met ploeggenoot Rolf Gölz de Trofeo Baracchi, destijds een vermaarde koppeltijdrit met de allergrootste namen op de erelijst.

En toen was het over. Hij reed maar één keer de Tour en werd kort daarna weer amateur omdat hij kotste van het profwereldje. Toen ik hem voor mijn boek naar het waarom vroeg, zei hij: “wat denk je zelf?”

De epo en die hele dopingcultuur had hem de lust in het profwielrennen ontnomen. Het was meedoen of stoppen. Tom koos voor het laatste, maar stopte niet met fietsen. Tot voorbij zijn veertigste levensjaar fietste hij enthousiast bij de amateurs.

Toen hij stopte had hij de opleiding voltooid voor sportmasseur. Hij trad als zodanig in dienst bij Rabobank en werkt nu bij de damesploeg WM3. Hij woont al jaren met zijn vriendin Arenda Grimberg in Baarle Hertog en fietst nog elke dag.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 november 2017 12:00

Nadat hij enkele jaren onopvallend bij enkele Portugese ploegen in de continentalklasse had gereden werd de Spaanse klimmer Ezequiel Mosquera in 2007 door de ProTour ploeg Kelme gecontracteerd.

Hij was toen al 31 jaar maar voor het grote wielerpubliek een grote onbekende. Hij debuteerde datzelfde jaar in de Ronde van Spanje en werd gelijk vijfde in de eindstand. In de drie jaar die volgden eindigde hij in de Vuelta achtereenvolgens als vierde, vijfde en tweede.

Die tweede plaats in 2010 staat niet meer op zijn erelijst, want hij werd kort daarna betrapt op het gebruik van hes, een markeringsmiddel voor epo. Hij ontkende en liet weten kort voor dit naar buiten kwam bij de Nederlandse ploeg Vacansoleil te hebben getekend.

De pers viel gelijk over teammanager Daan Luijkx heen, die ook al een zeperd had gehad met de Italiaan Riccardo Riccò. Maar Mosquera was een ander geval, vertelde de Brabander me toen ik hem voor het derde deel van ‘Als je de Tour niet hebt gereden’ daarnaar vroeg.

“We hadden hem gecontracteerd om onze mogelijkheden voor het verkrijgen van een ProTour licentie te vergroten. Hes is een bloedverdunnend middel dat kan worden gebruikt om de hematocrietwaarde van het bloed terug te brengen. Het zit echter in tal van onschuldige producten, dus is het niet gezegd dat het maskeren van epogebruik de opzet was.”

Mosquera werd niet geschorst, maar er werd wel nader onderzoek aangekondigd. Op 1 januari 2011, de datum waarop het contract met Vacansoleil-DCM in zou gaan, was het onderzoek nog gaande.

Luijkx besloot de Spanjaard niet in wedstrijden op te stellen zo lang het onderzoek aan de gang was en Mosquera reageerde daar op met de mededeling daar alle begrip voor te hebben en ook geen salaris te verlangen.

Toen het maar bleef duren, besloot de 35-jarige coureur later dat jaar maar met wielrennen te stoppen. Hij heeft dus geen meter voor Vacansoleil-DCM gereden. Ten onrechte bleek later, want hij werd kort daarna van alle beschuldigingen vrijgesproken.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 19 november 2017 9:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1071 1072 1073 Volgende »