ad ad ad ad

Welkom aan de digitale stamtafel van de Slogblog


Toen het seizoen 1977 er op zat zal er in Huize Merckx in Meise diep zijn nagedacht. Moet ik nog een jaar doorgaan of moet ik nu stoppen? Het seizoen was desastreus geweest naar Merckxiaanse maatstaven.

De sleet zat erop na jaren met zijn krachten te hebben gesmeten en zijn chronische heupblessure bezorgde hem steeds meer pijn. Toch wilde trotse Eddy zo niet eindigen en hij besloot nog een jaar aan zijn carrière vast te knopen.

Een jaar waarin hij zich wilde revancheren, onder meer ten opzichte van die verrekte Maertens. Zijn sponsor Fiat was er mee gestopt en er moest dus een nieuwe sponsor komen. Hij was gewend om uit sponsors te kunnen kiezen.

Hij had er geen moment rekening mee gehouden dat die tijd voorbij was, want volgens hem was de naam Merckx nog steeds aantrekkelijk voor ieder bedrijf dat internationaal reclame wilde maken.

In afwachting van de aanbiedingen nam hij op persoonlijke titel al zijn ploeggenoten in dienst en hij ging optimistisch in onderhandeling met scheermesjesfabrikant Wilkinson, de eerste mogelijke sponsor die zich meldde.

Ze werden het mondeling eens, maar toen het contract was opgesteld stonden er in de kleine lettertjes toch een aantal bepalingen waar Merckx niet mee kon leven. De onderhandelingen werden afgebroken.

Maar ook met de volgende kandidaat-sponsor kwam De Kannibaal niet tot overeenstemming. De tijd ging dringen en de meeste grote bedrijven hadden hun begroting voor 1978 al rond. Merckx voelde voor het eerst in zijn carrière enige ongerustheid.

Er waren geen verdere kandidaten en op de loonlijst stonden een tiental toegewijde knechten, die betaald moesten worden. Ook als er geen sponsor zou komen. De eerste slapeloze nachten braken aan.

Maar op het laatste moment was daar gelukkig C&A, de grote confectieketen van Nederlandse origine. Een in alle opzichten behoudende multinational van een steenrijke familie stapte in zoiets frivools als sportsponsoring. Daar keek iedereen van op.
... Lees meer
Door Henk Theuns, 18 oktober 2017 12:00

Het zal je maar overkomen, zoals het André van Middelkoop in 1964 overkwam. Je bent een van de beste amateurs van Nederland. Je wint mooie koersen als de Omloop der Kempen en je bent een vaste keus in de selectie van bondscoach Middelink. Een klasbak, een pedaalridder met toekomst.

Je maakt deel uit van het kwartet renners dat op het WK de honderd kilometer ploegentijdrit moet rijden en dat gaat helemaal fout. Buiten jouw schuld.

Het was één renner die zonodig moest laten zien hoe goed hij wel was in het tijdrijden en die daarmee de hele ploeg opblies. Weg wereldkampioenschap, weg podiumplaats.

En dan komen de Olympische Spelen 1964 van Tokyo en bondscoach Middelink neemt niet de beslissing om Bart Zoet, de zondaar van het WK, uit de ploeg te gooien, maar jou. Jij eruit en Karstens erin.

Voor een beter evenwicht. En dan worden ze nog Olympisch kampioen ook. Je zou wel langzaam in het niets willen verdwijnen, want dat het bij het WK mis ging, lag dus aan jou.

Dan ga je twijfelen aan je zelf en dat is niet in het belang van die mooie profcarrière, waar je thuis in Rotterdam zo van droomde. Je krijgt een contract bij Televizier, maar ook die verrekte Pellenaars ziet het niet in je zitten.

Al na een jaar stopt de sponsor en verder is niemand in je geïnteresseerd. Je moddert nog wat door met een shirt-en-broek-contractje en dat is het over. De grote belofte André van Middelkoop is wielrenner af.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
BRU PASCAL, Jon (1977, Spanje)
CARLSTRÖM, Kjell (1976, Finland)
CHAFER, Anna Sanchis (1987, Spanje)
CLARO, Tiago (1984, Portugal)
EST, Pierre van (1963, Nederland)
HACK, Piet (1926, † 00.06.1965, Nederland)
HEEREN, Wout (1933, † 28.11.1996, Nederland)
HERRERO LLORENTE, David (1979, Spanje)
HOWARD, Leigh (1989, Australië)
KOCJAN, Jure (1984, Slovenië)
MACHADO, Tiago (1985, Portugal)
NOTA, Martina (1989, Italië)
NOZAL VEGA, Isidoro (1977, Spanje)
SCHNIDER, Pascale (1984, Zwitserland)
TREBAITE, Ausrine (1988, Litouwen)
MACKAIJ, Floortje (1995, Nederland)
KOOISTRA, Marten (1997, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
Door Fred van Slogteren, 18 oktober 2017 0:00

Deze blauwe beauty is er één van Herman Braun, de fietsenmaker uit Spijkenisse. Zijn bedrijf bestaat nog steeds ook al is in de producten steeds meer de creatieve hand van zijn zoon Davy in te ontdekken.

Niet iedere Braun-fiets is als zodanig te herkennen, want toen ik jaren geleden eens bij hem in de werkplaats was, hing er een fiets van hem in de beugels die met de merknaam Colnago in de kleuren van de toenmalige ploeg Milram was gespoten.

Die fiets was bestemd voor Maarten den Bakker, zijn streekgenoot, de renner die op ieder merk fiets wilde rijden, als het maar een Braun was. Met andere woorden, het geeft niet wat er op staat, het verschil merk je pas door er op te rijden.

De fiets op de foto’s is opgebouwd met Campagnolo. Heel mooi zijn de ingraveringen op diverse plaatsen van het kader, bijvoorbeeld bij de bracketpot. Dit soort details zijn er door toedoen van Davy bijgekomen.

De eerste Herman Braun die ik in mijn verzameling had, kocht ik van een kapper in Hoogvliet. Ik wilde die fiets restaureren, maar ik kreeg het niet voor elkaar om de zadel- en stuurpen uit het frame te krijgen.

Ik ben er toen mee naar Herman gegaan en die kreeg het ook niet voor elkaar. “Die man zweet zoutzuur”, was zijn commentaar. “Dan is het haarwater”, lachte hij, toen ik hem het beroep van de vorige eigenaar vertelde.

Deze fiets heeft heel wat kilometertjes gemaakt, want de vorige eigenaar is er de hele wereld mee rond geweest. Bij Herman in zijn kantoortje hangt nog een foto van die man met zijn fiets bij de Grand Canyon in Amerika.

Wat ik zo mooi vind aan Herman is dat hij het staal is trouw gebleven. Hij is er van overtuigd dat het stalen frame nooit zal verdwijnen en krijgt spontaan hoge bloeddruk van dat gedweep over carbon. “Racefietsen zijn van staal en carbon is om mee te vissen”, is een bekende uitspraak van hem.
... Lees meer
Door Peter Ravensbergen, 17 oktober 2017 12:00

Vorige week werd bekend dat de Nederlandse baanrenner Dion Beukeboom in augustus 2018 in Mexico het werelduurrecord van Bradley Wiggins gaat aanvallen. Als dat lukt zal in de publiciteit eromheen de naam van Jan van Hout wel weer vallen.

Samen met Frans Slaats is Van Hout de enige Nederlander die hét record der wielerrecords op zijn naam heeft, zij het kortstondig en niet officieel. Als Beukeboom slaagt dan is het op de maand nauwkeurig 85 jaar geleden dat Van Hout dat ook deed.

Niet op een hooglandbaan en ook niet onder begeleiding van een heel team onder leiding van een bewegingswetenschapper, maar op een klein houten baantje in het Limburgse dorp Maasniel. Zowel het baantje als het dorp bestaan niet meer, want Maasniel is na de oorlog geannexeerd door Roermond.

Jan van Hout was helemaal niet zo’n bekend renner, toen hij in 1932 een aanval deed op het Nederlands uurrecord en daar nog in slaagde ook. Dat was in Tilburg en hij kwam tot een afstand van 42 kilometer en 282 meter.

Hij dacht daarna regelmatig aan het werelduurrecord dat al sinds 1914 op naam stond van de Zwitser Oscar Egg. Het was de grote Piet van Kempen die hem wees op het nieuwe en razendsnelle houten baantje in Maasniel.

In de vooravond van 25 augustus 1933 ging hij van start, omdat het op dat moment volkomen windstil was. Hij slaagde glansrijk en hij bracht het record op 44 kilometer en 588 meter. 341 meter meer dan de afstand van Egg.

De Zwitser bleek een slecht verliezer, want hij kwam vier dagen later met ene Maurice Richard op de proppen die in Sint Truiden het record van Van Hout met 189 meter verbeterde.

Hoewel hij de nieuwe recordhouder van harte had gefeliciteerd (foto 2) betwistte Egg de geldigheid van het record van Van Hout, nadat hij hoogstpersoonlijk de baan in Maasniel met een duimstok had nagemeten.

Het werd een gehakketak van jewelste, maar de UCI deed geen moeite meer om de zaak tot op de bodem uit te zoeken. Het record was toch al weer verbeterd, dus waarom al die moeite doen?

Jan van Hout haalde er zijn schouders over op, want door de kinderachtigheid van Egg was zijn naam ineens in heel Europa bekend en werd hij overal in Europa uitgenodigd om te komen rijden en ook nog eens met een vorstelijke beloning.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
ARNOUTS, Anne (1989, België)
CHADWICK, Glenn (1976, Australië)
DOMINGUEZ LEMOS, Gustavo (1980, Spanje)
DYACHENKO, Alexandr (1983, Kazachstan)
EECKHOUT, Kevin (1989, België)
OLDENBURG, Horst (1939, Duitsland)
VZESNIAUSKAITE, Modesta (1983, Litouwen)
COSNEFROY, Benoît (1995, Frankrijk)

of ons op deze datum ontvielen:
BIDOT, Jean (1905, † 17.10.1986, Frankrijk)
EST, Piet van (1934, † 17.10.1991, Nederland)
PLATEL, Albert (1933, † 17.10.2013, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 17 oktober 2017 0:00

In april 1989 introduceerde de redactie van Wielerrevue het blad COURSE. De redactie bestond uit Evert de Rooij, Wencel Maresch en Herman Harens, het trio dat destijds ook de redactie vormde van Wielerrevue.

Bij aanvang werd de vraag al gesteld waarom er nog een tweede blad moest komen. Evert legde toen uit dat Course een blad was dat vooral de nadruk zou leggen op het visuele aspect van het cyclisme, dus met veel fraai fotowerk in kleur, uitgelezen reportages en interviews.

Op de cover is een wielerkunstwerk van de Geleense beeldend kunstenaar Frank Hut te zien. Hij heeft een mooie omschrijving voor het begrip ‘kunst’. Dat is als je zeker weet dat zoiets nooit een tweede maal gaat lukken.

Hut was in het dagelijks leven docent economie, tekenen en handvaardigheid. “Een schilderij moet kloten hebben, het moet geen prentje zijn. Net als muziek, dat moet rammen. Ik maak iets, dat moet eruit knallen, zo’n wielertekening. Zodat je zeker weet, dat is eens en nooit weer.”

Frank Hut maakt het wielrennen bewust mee sinds Poulidor. Zelfs in hetzelfde hotel geslapen als het idool, tijdens de Midi Libre, en daar tamelijk dronken geweest, uit adoratie. Op zoveel mogelijk plaatsen de Gold Race gaan zien, met de fiets natuurlijk.

Bij alle kermiskoersen in de omgeving voor niks proberen binnen te komen. Wie een wielrenner tekent met een serene glimlach op de lippen heeft die sport niet begrepen. Dat kan namelijk niet. De glamour, dat is alles erom heen. Maar voor de acteurs is het kei- en keihard.

Op televisie en op foto’s zie ja alleen de voorste renners, de besten die het minste lijden. Maar wat voortploetert op de achtergrond, grauw onder de kots, als je dat zelf gezien hebt, teken je nooit meer een glimlachende renner achter zijn modieuze zonnebrilletje!”

Herman Harens bezocht Martin Van Den Bossche, de gewezen bergluitenant van Eddy Merckx. Hij onderscheidde zich sterk in de Tour de France van 1969 toen hij in de meeste bergritten het pad effende voor de Kannibaal.

Bijvoorbeeld in de fameuze Pyreneeënrit naar Mourenx-Ville Nouvelle die Merckx met bijna acht minuten voorsprong won. Tijdens de hele beklimming van de Tourmalet reed hij aan de leiding. “Ik hoorde Franse renners zoals Poulidor tegen elkaar zeggen "Ik kom als eerste boven op de Tourmalet.”

Maar daar kregen ze de kans niet toe. Ik reed volop tempo en ik gaf geregeld een trapje bij. Eén voor één gingen ze eraf. Merckx en ik waren de enigen die overbleven toen we de top van de Tourmalet bereikten.” “De lange uit Hingene" is misschien wel de beste helper in de bergen die Merckx ooit had.
... Lees meer
Door Jan Houterman, 16 oktober 2017 12:00

Günther Haritz, een Duitse oud-renner uit de omgeving van Heidelberg was in de jaren zeventig een topper in de zesdaagsen. Hij kon ook op de weg goed uit de voeten, hetgeen onder andere blijkt uit het feit dat hij in 1974 kampioen van Duitsland op de weg was.

De meeste wielerliefhebbers zullen zich hem echter herinneren als een echte baanrenner. Hij maakte als amateur deel uit van de ploeg die in 1972 bij de Olympische Spelen in München goud won op het onderdeel vier kilometer ploegachtervolging op de baan.

Een jaar later werd hij in hetzelfde onderdeel ook wereldkampioen. In 1974 was hij dus nationaal kampioen op de weg om in de twee jaar daarna steeds het podium te halen, respectievelijk als tweede en derde.

Haritz behaalde in zijn loopbaan in totaal 230 overwinningen, waaronder zeven Duitse titels en elf overwinningen in zesdaagsen. Zeven daarvan behaalde hij met René Pijnen, in de jaren dat Haritz deel uitmaakte van de Raleigh-ploeg van Peter Post.

Succesvolle jaren als lid van een van de meest succesvolle ploegen in de wielergeschiedenis. Daaraan heeft Haritz zeker zijn steentje bijgedragen, want het koppel Pijnen-Haritz (foto 2) was een sterke formatie.

In 1978 verliet hij de Raleigh-ploeg toen hij in het spoor van zijn landgenoot Dietrich Thurau naar de Belgische formatie IJsboerke vertrok. Samen met soigneur Ruud Bakker en Bertje Pronk werd hij Post ontrouw.

Bakker en Pronk keerden later bij Raleigh terug, maar Haritz niet. Hij beperkte zich steeds meer tot de winterbanen en dat had waarschijnlijk te maken met het feit dat hij in zijn geboorteplaats Leimen een racespeciaalzaak was begonnen die zijn aandacht opeiste.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2017 9:00


Zij die vandaag hun verjaardag vier(d)en ...
EIBEGGER, Marcus (1984, Oostenrijk)
GIL PEREZ, Koldo (1978, Spanje)
HAAN, Jesse de (1987, Nederland)
HARITZ, Günter (1948, Duitsland)
LE BIGAULT, Emile (1933, † 27.02.2002, Frankrijk)
MASSON SR., Emile (1888, † 25.10.1973, België)
PATUZZO, Eleonora (1989, Italië)
PUJOL MUÑOZ, Oscar (1983, Spanje)
UEBELHART, Jessica (1990, Zwitserland)
VENEBERG, Thorwald (1977, Nederland)
WILLOCK, Erinne (1981, Canada)
VENTURINI, Clément (1993, Frankrijk)
DEMOITIE, Antoine (1990, België)
BENNETT, Sam (1990, Ierland)
BROEKHOVEN, Rob van (1995, Nederland)

of ons op deze datum ontvielen:
BOURLON, Albert (1916, † 16.10.2013, Frankrijk)
HOURLIER, Leon (1995, † 16.10.1915, Frankrijk)
Door Fred van Slogteren, 16 oktober 2017 0:00

Het wielerseizoen 2017 loopt op zijn laatste benen. Gisteren werd in Zeeland nog de Tacx Pro Classic verreden, de zoveelste naam van wat oorspronkelijk de Ronde van Midden-Zeeland was.

Via de Delta Profronde, de Delta Tour Zeeland en de Ronde van Zeeland Seaports is het dus nu de Tacx Pro Classic. Zo weet de organisatie keer op keer te voorkomen dat het dezelfde weg gaat als zoveel mooie koersen, namelijk stoppen vanwege geldgebrek.

De koers werd gewonnen door Timo Roosen van LottoNL-Jumbo die op de valreep rebelleerde toen de ploeg de zege van Dylan Groenewegen aan het voorbereiden was. Ik hoop dat het de Brabander uit het wielerdorp Goirle niet kwalijk genomen is, zoals Lars Boom in het NK.

Ik denk dat het wel meevalt. Boom gooide de plannetjes van zijn ploeg in de war uit onvrede omdat hij de Tour niet mocht rijden en Timo deed het waarschijnlijk omdat hij zich even niet kon bedwingen.

Het is zo menselijk om als talent even te willen rebelleren tegen de stalorders en in de ploegleiding weten ze ook wel dat je zo’n jongen, die zich het hele jaar ondergeschikt moet maken aan het ploegbelang, af en toe wat succes moet gunnen.

Bij Mathieu van de Poel speelt dat geen enkele rol. Overal waar hij aan de start verschijnt van een veldrit, wil hij winnen. Hij doet dat dan ook met grote overmacht en won dit jaar zeven van de acht koersen waarin hij van start ging.

Slechts Lars van der Haar wist hem een keer te kloppen maar Wout Van Aert, zijn naaste concurrent van de laatste jaren, komt dit veldritseizoen nog niet in het stuk voor. Ik las dat Mathieu tot z’n 25ste zijn focus op het veldrijden blijft houden en zich pas daarna op de weg gaat oriënteren.

Of zijn vader en opa het daar mee eens zijn heb ik niet kunnen achterhalen, maar persoonlijk vind ik het jammer. Het is een heel andere renner, maar ik denk dat Theo Bos ook op de weg een topsprinter was geworden als hij niet zo lang op de baan had gereden.
... Lees meer
Door Fred van Slogteren, 15 oktober 2017 12:00

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 1061 1062 1063 Volgende »